Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015

Αυλαία.




 http://fridge.gr/wp-content/uploads/2013/02/Edvard-Munch-The-Kiss-1897.jpg?9d7bd4


 Ο  Μανώλης μπήκε στην αυλή κι έριξε μια ματιά γύρω. Το κοτέτσι ήταν από ώρα  κλεισμένο.  Μια παρδαλή γάτα γλειφόταν δίπλα στο γεράνι.
Ένα  παράθυρο φωτιζόταν απαλά. Αυτό το απαλό φώς έμοιαζε να φτάνει μέχρι μέσα του, να τον φωτίζει και να τον ηρεμεί. Πριν οι ευθύνες, οι αμφιβολίες και οι δισταγμοί προλάβουν να ανοίξουν  δρόμο μέσα στο μυαλό του, πήρε βαθειά ανάσα και ξεκίνησε. Δεν είχε σκεφτεί τίποτα περισσότερο από το να χτυπήσει την πόρτα της. Μετά θα έβλεπε..
Η Ασημίνα σάστισε που τον είδε να στέκεται μπροστά της. Έκανε ένα βήμα πίσω για να τον προσκαλέσει να μπει στην κάμαρα.
Τα ξύλα έτριζαν στο τζάκι.
-Καλησπέρα, είπε ο Μανώλης.
- Καλησπέρα, Μανώλη, απάντησε η Ασημίνα.
Του άρεσε που άκουσε το όνομά του. Πήρε θάρρος σαν  να το είχαν ξεχωρίσει μέσα σε ένα πλήθος ανθρώπων. Όπως όταν ήταν μικρό παιδί και αλήτευε όλη μέρα στα παιχνίδια και άκουγε ξαφνικά τη φωνή της μάνας του να τον καλεί. Μόνο εκείνον από όλο το παιδομάνι. Ήταν γλυκιά η γεύση της παιδικής ελευθερίας,  μα πιο γλυκιά ακόμα η αίσθηση του να ανήκεις κάπου, να σε φωνάζουν με το όνομά σου.
Χαμογέλασε.
-Πέρασα να δω αν είναι όλα εντάξει... Αν εσύ είσαι εντάξει. ..
- Ναι. Ναι όλα είναι εντάξει. Και εγώ.
Η Ασημίνα  κοίταξε γύρω-γύρω την κάμαρα. Αισθανόταν αμήχανα μ' αυτόν τον άνδρα μέσα στο σπίτι της, κι όμως δεν ήθελε να φύγει. Προσπαθούσε να βρει τρόπο για να τον κρατήσει περισσότερο.  Του έδειξε μια καρέκλα για να καθίσει και γύρισε στο παραγώνι. Έβγαλε το τηγάνι και έριξε  δύο αυγά. Ο Μανώλης την παρακολουθούσε.
-Άφοβη ήσουν σήμερα! Ρίχτηκες κατευθείαν στη φωτιά να βγάλεις την Παναγιώτα. Αν δεν την προλάβαινα εγώ, θα την είχες βγάλει εσύ.
-Κάποιος θα το έκανε. Εγώ, εσύ.
Έμεινε ο απόηχος των λόγων της να καμπανίζει στο δωμάτιο. Εγώ... Εσύ.. Εγώ κι εσύ...
Η Ασημίνα ακούμπησε τα πιάτα στο τραπέζι. Έφερε ψωμί, τυρί, κρασί και δύο ποτήρια. Τελευταία έφερε δυο πιρούνια και το μαχαίρι για το ψωμί, όπως έκανε ο πατέρας της. Έτσι κανείς δεν έμπαινε στον πειρασμό να ξεκινήσει να τρώει πρώτος, πριν καθίσει κι ο άλλος.
Ο Μανώλης έριξε κρασί στα ποτήρια και σήκωσε το δικό του.
-Καλώς σε βρήκα, Ασημίνα, είπε και την κοίταξε βαθιά στα μάτια. Καλώς σε βρήκα και καλώς με δέχτηκες.
-Καλώς όρισες και καλώς σε δέχτηκα, Μανώλη.

Μια  πορφυρή αυλαία έκλεισε έξω τη νύχτα. Έμειναν να κοιτάζονται με τα  ποτήρια μετέωρα,  χωρίς να νοιάζονται για αχρείαστα χειροκροτήματα..







Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο 5ο "Παίζοντας με τις λέξεις", ένα παιχνίδι που το διασκέδασα πολύ.
Στέλνω και απο εδώ τα συγχαρητήριά μου και τις ευχές μου σε όσους συμμετείχαν...
Read more: http://mytripssonblog.blogspot.com/2015/12/5-6-12.html#ixzz3ulSwtoSp

4 σχόλια:

  1. Πολλά πολλά συγχαρητήρια για την υπέροχη και τόσο τρυφερή σου ιστορία!
    Σε ευχαριστώ πολύ για όλα!
    Φιλιά πολλά και καλό Σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Την ξεχώρισα με την πρώτη ανάγνωση την ιστορία σου. Εκτός από το ερωτικό της στοιχείο (που το βρήκα σχεδόν... κατανυκτικό), υπήρχαν και δυο - τρία σημεία ψυχολογικής διεισδυτικότητας (όπως το ότι ο ήρωας πήρε θάρρος όταν άκουσε το όνομά του από την κοπέλα), που πολύ μου άρεσαν. Γενικά, το κείμενό σου είχε πολύ προσεγμένες λεπτομέρειες - φινιρίσματα λεπτοδουλειάς - που τις εκτίμησα ιδιαίτερα. Και το "θεατράλε" του πράγματος με την αυλαία και τα χειροκροτήματα, έδωσε ένα άγγιγμα, μια διάσταση, πώς να τη χαρακτηρίσω; Κάπως "βελούδινη", σε σχέση με το σκηνικό του χωριού - που, ωστόσο, ταίριαζε απόλυτα με αυτά τα πολύτιμα που συνέβαιναν εντός των δύο. :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @ me (maria): Κι ευχαριστώ και πάλι. Το χάρηκα πολύ. Το λέω και το ξαναλέω σαν τα μικρά παιδια!
    @ To love life for what it is: Τι ενδελεχές σχόλιο! Ευχαριστώ πολύ, με έκανες να νιώσω πολύ ξεχωριστή! Η ψυχολογική διάσταση και η ατμοσφαιρικότητα των σκηνών είναι πολύ σημαντικές για μένα όταν διαβάζω και όταν προσπαθώ να γράψω. Μερικές φορές έχω στο μυαλό μου εικόνες και προσπαθώ να τις περιγράψω, η ιστορία έρχεται μετα, ξεδιπλώνεται σχεδόν απο μόνη της. Χαίρομαι πολύ οταν βρίσκω κι άλλους που βλέπουν τα πράγματα με την ίδια οπτική. Και πάλι ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κάθε ιστορία είχε κάτι να πει και κάτι να μας δώσει, έτσι συνέβη και με την δική σου.. Τα φιλιά μου, χρόνια πολλά με υγεία και καλές γιορτές :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή