Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Δεσμώτες της ιλιγγιώδους βλακείας....

Καλά το λένε οτι το μόνο πράγμα που πραγματικά δεν έχει αρχή και τέλος είναι η ανθρώπινη βλακεία....
Μετά από αυτή τη βαθιά φιλοσοφική θεώρηση μπορώ να παραθέσω τη συνέχεια της μικρής πονεμένης ιστορίας μιας μαμάς στο ζοφερό κόσμο των άλλων μαμάδων....(και μπαμπάδων στην προκειμένη περίπτωση...).

Αποτέλεσμα εικόνας για δεσμωτες του ιλιγγου
(Ο μπαμπάς μόλις άρχισα να μετατρέπομαι σε λυκάνθρωπο....)
Πάνω που νόμιζα οτι τα παιδιά τα βρήκαν, (ο άλλος παραδέχτηκε οτι ξεκίνησε τον καυγά γιατί έπαιζαν "θάρρος ή αλήθεια" και η πρόκληση ήταν να πάει και να φτύσει τον δικό μου που μιλούσε αμέριμνος σε άλλη παρέα!!!!-ασχολίαστο...!), μου ήρθε η καμπανιά....Με ξεβάφτισε ο μπαμπάς του παιδιού με το οποίο τσακώθηκε ο γιος μου έξω από τη σχολή ταε κβον ντο! Ναι, το ζήσαμε κι αυτό... Με φώναξε να μου μιλήσει και εγώ η (βλακωδώς) αθώα, φτωχή πλην τίμια, νόμιζα οτι θα μου ζητούσε και συγγνώμη για το θέμα που δημιουργήθηκε...Τον πλησιάζω λοιπόν χαμογελαστή και ωραία και...αρχίζει ο εξάψαλμος. "Τι πράγματα είναι αυτά;", με ρωτάει. "Ε, εντάξει, τα παιδιά φαίνεται οτι μας τύλιξαν σε μια κόλλα χαρτί και εμείς τα πιστέψαμε..." λέω, η μεγαλόκαρδη, έτοιμη να τον αγκαλιάσω για να τον παρηγορήσω για το λάθος του... "Δεν τα ξέρεις καλά, μου λέει, σε έχει φλομώσει στο ψέμα ο γιος σου!!!" Σκουίίίίσσκ!!!! γρατσουνίζεται ο δίσκος με τις μπαλάντες, μπαίνει το σάουντρακ του "Ψυχώ"...Κάτι δεν πάει καλά.... "Μα, λέω, δεν μίλησες με το γιο σου μετά το μεσημέρι; Παραδέχτηκε το λάθος του και τα βρήκαν...". "Τιιιιιιι;;;;; Παραδέχτηκε ο δικός μου το λάθος του;;;;;;;" (Ιερή οργή). "που ο δικός σου μας έβρισε την οικογένεια, τη γυναίκα μου, που είναι ένας αλήτης και σου λέει ψέματα, τώρα περίμενε να τα φωνάξω να μας πουν τί έγινε..." και κάνει να μπει στη σχολή για να φωνάξει τα παιδιά που έκαναν προπόνηση εκείνη την ώρα και μας κοιτούσαν από την τζαμαρία έντρομα....
ΚΌΚΚΙΝΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΌΣ!!!!. "Μην τολμήσεις!" φωνάζω και μάλλον ένιωσε τη μετάλλαξη σε λυκάνθρωπο στη φωνή μου γιατί κοκάλωσε. Εν ολίγοις, του φώναξα οτι σε καμία περίπτωση δεν θα φέρει τα παιδιά σε αντιπαράθεση μπροστά μας και βέβαια δε θα πλησιάσει το γιο μου! Είπα οτι το θέμα θα λυθεί στο σχολείο, όπου και υφίσταται κι οτι εμείς έτσι κι αλλιώς δεν ήμασταν μπροστά και δεν ξέρουμε τι έγινε για να κατηγορούμε τα παιδιά. Αντέτεινε οτι εκείνος ξέρει γιατί του τα είπαν τα παιδιά της τάξης που υποστηρίζουν το γιο του, ενώ αυτοί που υποστηρίζουν το δικό μου είναι "ψευδομάρτυρες" (βλέπει σίγουρα "Suits", θέλει να γίνει ο Χάρβεΐ στη θέση του Χάρβεΐ...). Μου φώναζε οτι βγάζω την ουρά μου απ' έξω, οτι ο γιος μου είναι ψεύτης και αλήτης και οτι μου λέει ψέματα ενώ ο δικός του του λέει πάντα αλήθεια. Ήθελε μάλιστα να τον φωνάξει, μόνο τον δικό του, να μου πει πως ο δικός μου λέει ψέματα. (Ρώτα τον μπάρμπα μου τον ψεύτη... Μα είναι δυνατό να πιστεύει οτι ένα τρομοκρατημένο παιδί μπορεί να πει την αλήθεια; Ιδιαίτερα αν ο μόνος τρόπος να το στηρίξει ο πατέρας του  είναι να  πει αυτό που θέλει εκείνος να ακούσει;)
 Εγώ είπα οτι πιστεύω και στηρίζω το γιο μου κι έκανα να φύγω. Άρχισε να φωνάζει πίσω μου οτι νόμιζε πως έχει να κάνει με νέους ανθρώπους και μπορεί να συνεννοηθεί. (Προφανώς εννοούσε οτι οι νέοι άνθρωποι που θα μπορούσε να συνεννοηθεί, σε παρόμοιες περιπτώσεις θα ξέσκιζαν τα ρούχα τους σε μετάνοια, θα αποκύρισσαν το γιο τους και θα τον πυρπολούσαν παραδειγματικά στο κέντρο της πλατείας).
Έφυγα και όταν επέστρεψα (πολύ ταραγμένη ειν' η αλήθεια) να παραλάβω το βλαστάρι μου, κρατούσα το κινητό μου στο χέρι. Αν τον έβλεπα να μιλάει στο γιο μου θα καλούσα κατευθείαν το 100. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Ενημέρωσα το γιο μου να φύγει αμέσως αν του απευθύνει το λόγο, ακόμα και αν γίνει μέσα στο σχολείο ή τη σχολή.
Πέρασα μαύρη νύχτα... Έστειλα μέηλ στο σχολείο όπου εξηγούσα τα καθέκαστα και ζητούσα να ενεργοποιηθεί ο σχολικός μηχανισμός καταπολέμησης σχολικού εκφοβισμού (πρέπει να υπάρχει σε κάθε σχολείο, είναι τριμελής, προεδρεύει ο διευθυντής και μέλη είναι δύο ακόμα καθηγητές) και μίλησα και στη διεύθυνση β'βάθμιας εκπαίδευσης.
Σήμερα μίλησα και με την υποδιευθύντρια, η οποία είναι εξαιρετική. Έχω πλέον εμπιστοσύνη στο σχολείο και μια ελπίδα οτι υπάρχουν με κάποια ελάχιστη ωριμότητα (αν και νέοι) με τους οποίους μπορείς να συνεννοηθείς χωρίς να πυρποληθούν στην πλατεία.
Όσο για τον μπαμπά... δεν ξέρω τί να σκεφτώ. Λυπάμαι εκείνο το δόλιο παιδί του που καθώς φαίνεται δεν έχει κανένα δικαίωμα στο λάθος και που με την πρώτη αφορμή εκτίθεται στα πεζοδρόμια, για να επιβεβαιωθεί ο μπαμπάς του. Πόσο σκληροί μπορούμε να γίνουμε με τα παιδιά μας προκειμένου να επιβεβαιωθούμε....
Θα ήθελα πολύ να τον κυνηγήσω νομικά, είμαι πολύ θυμωμένη μαζί του, αλλά νομίζω οτι το καλύτερο είναι να χρησιμοποιήσω το χρόνο και τα χρήματα για σουβλάκια με το βλαστάρι και τον Βύρωνα. Στο κάτω κάτω, εμείς οι προβληματικές οικογένειες πρέπει να βρίσκουμε τρόπο να συσπειρωνόμαστε για να καταστρώνουμε τα καταχθόνια σχέδιά μας ενάντια στην κοινωνική ευημερία και ασφάλεια.

- Βλαστάρι! Μην ξεχάσεις να κλειδώσεις τη γιάφκα φεύγοντας! Και πέτα κάνα δυο γκαζάκια στον κάδο καθώς θα περνάς....
- Ναι, μαμά....

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

"Σχολικός εκφοβισμός" ή πώς οι ευυπόληπτοι και ευαίσθητοι γονείς, έχουν τσακίσει τα νεύρα μου...

Έχω πολύ καιρό να εμφανιστώ. Περνάω δύσκολα, αλλά μάλλον φταίει το ξερό μου το κεφάλι που δεν σταματάει να γυρίζει και να ψάχνει το δίκαιο, το άδικο, το γιατί και το διότι.
Τι απαντήσεις ψάχνω να βρω, όταν οι απαντήσεις είναι μπρος στα μάτια μου, αλλά αδυνατώ να τις δεχτώ γιατί..."αυτά τα πράγματα δεν γίνονται...", "Μα είναι δυνατόν σοβαροί άνθρωποι να κάνουν τέτοια πράγματα...;", "Μα πώς γίνεται να είναι τόσο κοντόφθαλμοι;"
Και να δεις που τελικά το πρόβλημα το έχω εγώ και θα πρέπει να συμβουλευτώ ψυχολόγο, μπας και βάλω τα πράγματα σε μια σειρά....

Μπλεχτήκαμε πάλι, ο γιος μου κι εγώ, σε ένα κουβάρι "σου 'πα, μου 'πες".
Τη Δευτέρα με περιμένουν στο σχολείο να με ενημερώσουν για το πόσο "θίχτηκαν" γονείς και μαθητές γιατί ο γιος μου τους έβρισε φριχτά και ακατονόμαστα αποκαλώντας τους βλάκες. Για το πόσο άσχημα αισθάνθηκαν τα "θύματά του" επειδή απομακρύνθηκε από αυτά και μαζί του απομακρύνθηκε και το μεγαλύτερο μέρος της παρέας. Τους "πήρε" τους "φίλους" τους. Για το ότι δεν έδωσε σημασία όταν επικαλέστηκαν την προσωπική τους γνωριμία με τον διευθυντή του σχολείου και το τρανταχτό επιχείρημα " Ο Διευθυντής είναι φίλος του μπαμπά μου. Πες ο,τι θες, να δούμε ποιόν θα πιστέψουν, εσένα ή εμένα;" και φρόντισε να ενημερώσει την καθηγήτριά του για τα γεγονότα και να εξασφαλίσει τη μαρτυρία των συμμαθητών του.
Κυρίως δε να απολογηθώ, γιατί δεν τον πέτυχε η πέτρα που του έριξαν, γιατί δεν πήγε γονατιστός να δώσει γη και ύδωρ στην παρέα που τον απέκλεισε από τα κοινωνικά δίκτυα, γιατί ξεπέρασε με ένα υποτιμητικό νεύμα την αποκοπή της εικόνας του από φωτογραφίες της παρέας και της τάξης.
Γιατί τόλμησε να μην προσκαλέσει τους αρχηγούληδες στα γενέθλια του, και τα γιόρτασε σε γεύμα με πέντε επιλεγμένους φίλους (σαν έφηβος που είναι πια) και όχι με μπαλόνια και πάρτι που θυμίζουν προεκλογική καμπάνια με ψεύτικα χαμόγελα και υπολογισμένες παρουσίες.
Κάθε φορά εκπλήσσομαι με την κακία του κόσμου. Δεν μπορώ να χωνέψω τα εγκλήματα που κάνουμε στο όνομα της αγάπης, της ευαισθησίας και της προστασίας της αθωότητας. Αδυνατώ να δικαιολογήσω τη στάση των μεγάλων, υπεύθυνων και ώριμων ανθρώπων που παραδίδουν τις ευθύνες, την εξουσία και τα διάσημά τους σε 13 χρονα παιδιά, με φόντο το πορτραίτο της "καλής οικογένειας".
Αισθάνομαι μόνη και αβοήθητη μπροστά στο φθόνο, την κακία και τα κόμπλεξ και ανίκανη να καταλάβω γιατί τα προκαλούμε (οικογενειακώς πλέον) με συχνότητα ανησυχητική και τελικά εξαντλητική. Στο μόνο που μπορώ να καταλάβω οτι διαφέρουμε πολύ από το μέσο όρο είναι η εγγενής ανάγκη που έχουμε (σαν ξεχωριστά άτομα, αλλά και σαν οικογένεια) να κάνουμε τις επιλογές μας με προσωπικά και όχι εξωτερικά κριτήρια.
Ναι, το παραδέχομαι, στην οικογένειά μας είναι έντονη η ανάγκη να επιλέγουμε με βάση αυτό που λέει η ψυχή μας. Τα επιχειρήματα "έτσι κάνουν όλοι", "έτσι γίνεται" και έτσι μάθαμε, έτσι κάνουμε" είναι σεβαστά μεν, αταίριαστα με μας δε. Μας δυσκολεύουν γιατί κλονίζονται εύκολα όταν αρχίσεις να τα σκαλίζεις. Για εμάς είναι πιο εύκολο να υποστηρίξουμε τις επιλογές μας με ηθικές αξίες και ανοιχτή καρδιά, χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις γιατί έτσι νιώθουμε οτι έχουν στέρεες βάσεις και αντέχουν στα κρας τεστ.
Με τον καιρό διαπιστώνω οτι ενώ αυτό το χαρακτηριστικό μας δεν είναι εμφανές, (δεν εκδηλώνεται με κάποιο τρόπο, τουλάχιστον όχι συνειδητά), οι άλλοι το εισπράττουν και αντιδρούν αναλόγως. Το αξιοπερίεργο είναι οτι αυτοί που δείχνουν να ενοχλούνται ιδιαιτέρως από αυτό, είναι αυτοί που το έχουν ήδη απορρίψει ως κάτι που δεν τους ταιριάζει! Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!
Να σιχαίνεσαι το κουνουπίδι και να είναι το πρώτο πράγμα που αγοράζεις στη λαϊκή! Άστο κάτω, κυρία μου! Τράβα πιο κει να πάρεις το ραδικάκι το φρέσκο να ευφραθεί η καρδιά σου! Τι το θες το κουνουπίδι αφού σε χαλάει....


ΥΓ. Όσο και προσπαθώ να διακωμωδήσω την κατάσταση, είναι εξαιρετικά ψυχοφθόρα και χρονοβόρα. Ο γιος μου δεν φαίνεται να θυματοποιείται και αρχίζει να αντιμετωπίζει την κατάσταση σαν φαινόμενο και όχι σαν προσωπικό του πρόβλημα. Αυτό με χαλαρώνει αρκετά, αλλά όχι τόσο ώστε να αδιαφορήσω και να νιώσω υπεράνω της κατάστασης.
Έψαξα το νομικό πλαίσιο. Μίλησα με τους καθηγητές του για να επιβεβαιώσω τις καταστάσεις και να έχω ολοκληρωμένη εικόνα.

Επικαλούμαι κάθε βοήθεια που μπορώ να έχω. Ιδιαίτερα βοηθητικό είναι το μπλόγκ της to love life for what it is.

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Απολογισμός...

Amedeo Modigliani: “gypsy woman with a child”

Δύσκολο το καλοκαίρι... Μη με ρωτήσεις γιατί, μη μου πείς όχι.... Ήταν δύσκολο, τελεία. Πέρασε όμως...
Και εκτός απο τη γενικότερη πίκρα, άφησε και ευχάριστες, ζεστές στιγμές...
Θέατρο κάτω απο τα αστέρια με εξαιρετικές παρέες.

Σε μια παιδική παράσταση με αγαπημένη παιδική φίλη που η απόσταση μας χωρίζει χρόνια τώρα, αλλά η αγάπη μας φέρνει κοντά πολύ συχνά, μοιραστήκαμε μια υπέροχη στιγμή που ακόμα και τώρα μου φέρνει δάκρυα συγκίνησης στα μάτια...Εκείνη κι εγώ και δίπλα η παιδική μας φίλη, τα παιδιά των τριών μας και κάπου ξαφνικά ένα αέρινο χάδι, μια ανάμνηση απο την μητέρα της που την άφησε εξαιρετικά νωρίς....Ορκίζομαι οτι ήταν εκεί, μαζί μας, και φρόντισε να μας στεγνώσει ένα μικρό περαστικό δάκρυ... Και πιό πέρα, τρία μικρά κορίτσια, να κοιτάζουν με δέος το μέλλον τους, με ολοστρόγγυλα μάτια. Να αγναντεύουν το μακρινό τους μέλλον και να κρατιούνται απο το χέρι γεμάτα έξαψη, απορία και θαυμασμό.
Πόσο ευλογημένη αισθάνομαι που με τιμούν με τις στιγμές τους τόσο υπέροχοι άνθρωποι....

Μετά, μια παράσταση αρχαίου δράματος με το γιο μου. 7 επί Θήβας...
Σε ευχαριστώ, παιδί μου...Υπέροχη εμπειρία να σε έχω δίπλα μου, μέσα σε ένα κατάμεστο ρωμαϊκό θέατρο, παρακολουθώντας λέξεις χιλιάδων χρόνων να φτάνουν στο παρόν και να εκρύγνηνται μπροστά στα μάτια μας, φωτίζοντάς μας με αξίες και ομορφιά...

Ακόμα, απογεύματα στη θάλασσα, παρέα με ανθρώπους που αγαπώ και η ζωή μου είναι δεμένη μαζί τους, όσο κι αν αυτό με δυσκολεύει ή με κάνει να γκρινιάζω. Υπέροχα γέλια, αστεία πειράγματα και ζεστή ανθρώπινη επαφή. Ωραία ηλιοβασιλέματα και η εικόνα ενός παιδιού να παίζει ανέμελο με την οικογένειά του γελώντας μέσα στα κύματα...

Μη νομίζεις, ήταν δύσκολο καλοκαίρι..., μοναχικό...όπως πολλά καλοκαίρια της ζωής μου...Αν όμως διάλεγα στιγμές...αυτές θα διάλεγα για το καλοκαίρι του 2016. Μικρά φωτογραφικά ενσταντανέ, σαν απολογισμός ενός μακρινού, αρχαίου καλοκαιριού που πέρασε και ξεχάστηκε...

Καλό φθινόπωρο σε όλους!
Καλή σχολική χρονιά στους μικρούς εργάτες της μάθησης, καλή δύναμη στους αθλητές της ρουτίνας και μια αγκαλιά σε όλους. Και κυρίως σε αυτούς που δηλώνουν δυνατοί και τέτοιες χαζές, μεθυσμένες αγκαλιές τους φαίνονται περιττές.....

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

Εσύ με τί γεμίζεις τα βάζα;



Ο καθηγητής στάθηκε μπροστά στους φοιτητές της τάξης του, της φιλοσοφικής σχολής, έχοντας μπροστά του κάποια αντικείμενα.
Όταν η τάξη ησύχασε, χωρίς να πει τίποτα, πήρε ένα μεγάλο βάζο του γλυκού και άρχισε να το γεμίζει με μπαλάκια του τένις. Όταν πλέον δεν χωρούσε άλλο, κοίταξε τους μαθητές του και τους ρώτησε αν το βάζο γέμισε και εκείνοι συμφώνησαν.
Τότε ο καθηγητής πήρε χαλίκια και άρχισε να τα ρίχνει στο βάζο κουνώντας το και αυτά πήγαν στα κενά ανάμεσα στις μπάλες του τένις. Όταν πια δεν χωρούσαν άλλα χαλίκια ρώτησε τους μαθητές αν το βάζο ήταν γεμάτο και αυτοί κάπως σαστισμένοι είπαν πως είναι.
Ο καθηγητής στη συνέχεια πήρε άμμο και αφού την έριξε στο βάζο, γέμισε όλα τα κενά ανάμεσα στα χαλίκια και αφού ρώτησε τους μαθητές πάλι αν το βάζο ήταν γεμάτο αυτοί ανταπάντησαν με ένα ομόφωνο ΝΑΙ.
Τότε ο καθηγητής έσκυψε και πήρε κάτω από το γραφείο δυο κούπες καφέ και τις έριξε στο βάζο ενώ οι μαθητές πλέον γελούσαν απορημένοι.
«Τώρα», λέει ο καθηγητής, «Θέλω να θεωρήσετε ότι το βάζο αντιπροσωπεύει τη ζωή σας. Οι μπάλες του τένις είναι τα πλέον ιερά και μεγάλα πράγματα στη ζωή σας όπως η πατρίδα, η οικογένεια, τα παιδιά σας, οι φίλοι σας και οι αγαπημένες σας ασχολίες, πράγματα που ακόμα και όλα τα άλλα να χαθούν, αυτά είναι ικανά να γεμίσουν την ζωή σας.
Τα χαλίκια αντιπροσωπεύουν πράγματα σημαντικά όπως τη δουλειά σας, το αυτοκίνητό σας, ένα σπίτι...
Η άμμος είναι άλλα μικρότερα πράγματα... Αν γεμίσετε το βάζο πρώτα με άμμο, δεν θα υπάρχει χώρος για να βάλετε τα χαλίκια και τις μπάλες του τένις.
Το ίδιο ισχύει και για τη ζωή σας. Αν ξοδέψετε την ώρα σας και την ενέργειά σας για μικρά πράγματα δεν θα έχετε χρόνο και δύναμη για μεγαλύτερα και σημαντικότερα για σας πράγματα Φροντίστε τα μπαλάκια του τένις πρώτα και μετά τα χαλίκια.
Τα υπόλοιπα είναι άμμος...»

Ένας μαθητής σήκωσε το χέρι και ρώτησε, τι αντιπροσώπευε ο καφές.
Ο καθηγητής χαμογέλασε και είπε «Ο καφές είναι για να σας δείξει πως όσο γεμάτη και να είναι η ζωή σας, πάντα θα υπάρχει χώρος για ένα καφέ με κάποιο φίλο»


Μου άρεσε πολύ και αναδημοσιεύω απο την ιστοσελίδα www.therapy.gr, αν και την ξαναβρήκα δημοσιευμένη σε πολλούς άλλους χώρους...

Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Και πάλι εδώ...

Special TIme - ocean beach figurative art -- Linda Apple
Special TIme - ocean beach figurative art
painting by artist Linda Apple

Έχω καιρό να γράψω κάτι, παρόλο που το μυαλό μου συνεχώς γυρίζει, σκέφτεται, ξανασκέφτεται, αναλύει, συνθέτει και άκρη, δεν βγάζει...
Δεν είναι οτι αναρωτιέμαι ή ανασυγκροτώ απόψεις...Αντίθετα, είμαι πιο κατασταλαγμένη απο ποτέ στις απόψεις μου, τα θέλω και τα όριά μου. Είναι που αρχίζω πια να παρατηρώ τους άλλους. Αφού καταλάγιασε η θύελλα μέσα μου, κάθομαι στο ωραίο αραξοβόλι μου και κοιτάζω τις βαρκες των αλλων να βολοδέρνουν....
Για κάποιους δεν με νοιάζει αν θα τα καταφέρουν να βγούν σώοι στην ακτή. Απλά αναρωτιέμαι για τις μανούβρες τους, που μου φαίνονται τόσο λάθος... και συνεχίζω να τους παρακολουθώ με την υποψία οτι τελικά κι αυτοί μια χαρά θα τα καταφέρουν, αν και διαφορετικά απο μένα.
Για κάποιους άλλους νοιάζομαι πολύ. Μου λείπουν και ανυπομονώ να ελλιμενιστούν και να έρθουν να καθήσουν πλάι μου το συντομότερο.
Με κάποιους ανυπομονώ να ανάψουμε τη βραδυνή φωτιά και να ζήσουμε μια νύχτα αξημέρωτη...Μέχρι το φώς να αναγγείλει την τελευταία μέρα.
Και είναι ένας, το φώς της ζωής μου, ο γιός μου, που παλεύει κι αυτός με τα κύματα. Κι όσο κι αν φωνάζω διαταγές και παραγγέλματα, ξέρω πως μόνος του θα τα καταφέρει. Κι ελπίζω να έρθει γρήγορα η μέρα που θα αράξει κι αυτός τη βάρκα του και θα έρθει δίπλα μου. Οχι για να μείνει. Απλά για να μου δώσει ένα φιλί και να αρχίσει να περπατάει, περήφανος κι ευθυτενής, πλάι στο κύμα, μέχρι να βρεί το δικό του αραξοβόλι, κάπως κοντά, αλλά και λίγο μακριά απο το δικό μου...

Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

10. Η πρόσκληση.



-  Έξω απ' το σπίτι μου, παλιοθήλυκο!!!
-  Ηρέμησε, Κωνσταντίνε μου, θα πάθεις τίποτα. Η καρδιά σου.
-  Έξω, να μη σε  βλέπω, σίχαμα, που τόλμησες να μου φέρεις και πρόσκληση!!! Τόσα χρόνια πληρώνω τα έξοδά σου και μου το ξεπληρώνεις με μια πρόσκληση σ' αυτόν τον.τεκέ!...
-  Κωνσταντίνε, .
-  Φύγε από μπροστά μου, Ελένη! Μια ζωή υπερασπίζεσαι τη θυγατέρα σου!!! Υποθάλπεις τη ματαιοδοξία της, τη φιλαυτία της. Ορίστε το τέρας που δημιούργησες.. Μια θεατρίνα! Μας έφερε και πρόσκληση για να την καμαρώσουμε στο σανίδι!!!
Εσύ τα φταις όλα!... Μια ζωή μαλακιά, ανόητη. Ό,τι σου λένε το πιστεύεις, ποτέ δε είχες άποψη, ποτέ δεν είχες πειθαρχία και πυγμή! Αλλά τα ξέχασες τα χουνέρια που σου έκανε η κόρη σου, όταν ξέχασε τα λόγια της και γέλαγε όλο το σχολείο μαζί μας. Μέχρι κι ο κύριος διευθυντής  γελούσε με τα χάλια μας!!! Δυο γραμμές είχε όλες κι όλες και τις ξέχασε!...
Και τώρα μου φέρνε πρόσκληση να πάω να ξαναξεφτιλιστώ!
-  Κωνσταντίνε, παραλογίζεσαι. Στην Τρίτη δημοτικού συνέβη αυτό το περιστατικό. Από τότε..
-  Αποτυχημένη και τότε, αποτυχημένη και τώρα!...Τίποτα δεν έχει καταφέρει στη ζωή της. Και το πτυχίο για τα μάτια του κόσμου με 8! Αν δεν ήξερα εγώ τον πρύτανη.. Και σιγά το πτυχίο, δηλαδή. Φιλοσοφική! Εδώ όλοι πάνε για master και διδακτορικά σε επιστήμες και η Ιουλία. πάει για θεατρίνα!
Έξω παλιοθήλυκο, τσούλα! ΕΞΩ ΑΠ' ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ!!!
..........................................................................................................................................
Η Ιουλία βγήκε στο δρόμο. Ήταν νωρίς ακόμα, αλλά οι σκιές είχαν ήδη αρχίσει να μακραίνουν. Το μυαλό της ήταν άδειο. Ήταν άδεια και μουδιασμένη. Περπατούσε γρήγορα. Το μόνο που σκεφτόταν ήταν να φτάσει στο μικρό θέατρο πριν πιάσει καμιά βροχή. Βιαζόταν να φτάσει, να ντυθεί το ρόλο μιας άλλης, να περιμένει για λίγο στο μισοσκόταδο και έπειτα η αυλαία να ανοίξει.
Να γεννηθεί στο φως των προβολέων και να πάρει την πρώτη της ανάσα. Επιτέλους, ο εαυτός της!
 
 

Απο τη συμμετοχή μου στο παιχνίδι "Παίζοντας με τις λέξεις" που φιλοξενείται απο τη Μαρία στο: 
Συγχαρητήρια στη νικήτρια: http://toapagio.blogspot.gr/


Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016

Μια φορά, μια γειτονιά...

Διάβασα την ανάρτηση της Πέτρας για μια γειτονιά, μια φορά... Οι αναμνήσεις που ξεπήδησαν ολοζώντανες ήταν από τη γειτονιά "του παππού". Τον 3ο Συνοικισμό. Προσφυγικό, βεβαίως, γιατί ο παππούς και η γιαγιά ήταν πρόσφυγες μικρασιάτες.

Οι συνοικισμοί,τα προσφυγικά όπως τους λέμε ακόμα, ήταν κόσμοι διαφορετικοί, έξω από την άψογη ρυμοτομία και την αστική καθημερινότητα της πόλης.
Κάθε συνοικισμός αποτελούνταν από "τετράγωνα", δηλαδή συγκροτήματα χαμηλών κτιρίων (κατ αρχήν ισογείων, αργότερα με προσθήκη ενός ορόφου) χτισμένα περιμετρικά μιας πλατείας, ενός τετράγωνου χώρου που ουσιαστικά αποτελούσε μια κοινή απλόχωρη αυλή - το "τετράγωνο".
Το σπίτι του παππού μου βρισκόταν στον όροφο ενός κτιρίου. Όλα τα σπίτια  ορόφου ήταν προσθήκες που χτίστηκαν αρκετά μετά από τα ισόγεια. Έτσι, αφού δεν είχαν προβλεφθεί είσοδοι για όροφο, οι πόρτες αυτών των σπιτιών δεν "έβλεπαν" στο "τετράγωνο", αλλά στους γύρω παράδρομους.
Εξ' αιτίας αυτής της αρχιτεκτονικής πιστεύω πως δημιουργήθηκε ένα παράδοξο φαινόμενο που επηρέασε τη σκέψη και τη συμπεριφορά των ενοίκων. Οι κάτοικοι των ισογείων, κυρίως οι γυναίκες και τα παιδιά, βίωναν μια αίσθηση κοινοβίου, με τις καθημερινές προστριβές, τους καυγάδες και τις μικρότητες μιας λαϊκής αυλής. Ταυτόχρονα, όμως είχαν έντονο το αίσθημα του ανήκειν και διατηρούσαν τα έθιμα και τον τρόπο ζωής που είχαν φέρει από τον τόπο τους.
Αντίθετα, οι ένοικοι των ορόφων, αν και μπορούσαν να παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στο "τετράγωνο" από τα παράθυρά τους, σπάνια συμμετείχαν στον κουρνιαχτό αφού οι καθημερινές τους δραστηριότητες διαδραματίζονταν εκτός...
Ο παράδρομος του παππού είχε ένα χαρακτηριστικό που τον έκανε μοναδικό. Ακολουθούσε τη ροή ενός χειμάρρου. Στην απέναντι όχθη ήταν τα όρια του Κτήματος Τσιρώνη. Ενός μεγάλου κτήματος που αποτελούνταν από περιβόλια και κήπους, στάβλους με άλογα, κοτούλες και χήνες και πεύκα και λεύκες στην περίμετρο. Έτσι, αν και πλήρως ενταγμένος πια στα όρια της πόλης, ο συνοικισμός μύριζε χωριό. Για εμένα και την αδελφή μου (που μέναμε σε άλλη γειτονιά, όχι μακριά αλλά ούτε και κοντά) η επίσκεψη στον παππού ήταν σαν εκδρομή στο χωριό. Τα ξαδέλφια μας έμεναν πολύ κοντά στο τετράγωνο και γνώριζαν όλα τα παιδιά εκεί. Η απουσία οδικής κυκλοφορίας και η γνωριμία των γειτόνων έκανε τη μαμά μου να νοιώθει ασφάλεια και να ξεχνάει την υπερπροστατευτικότητά της.Οπότε, παππούς σήμαινε ξαδέλφια, φίλοι,παιχνίδι και φτού, ξελευτερία!!!
Τα καλοκαίρια ήταν μαγικά. Κάθε απόγευμα, ξεκινούσαμε αεράτες, η μαμά στη μέση, με μία τσαπερδόνα σε κάθε χέρι και βούρ για τον παππού. Ακολουθούσε σύντομη επίσκεψη με ελαφρύ κουβεντολόι, λίγη γκρίνια από τη μαμά, που την είχε στο αίμα της, στωικές απαντήσεις από τον παππού, που κι αυτός το είχε στο αίμα του, καμιά λεπτοδουλειά που ο παππούς δεν κατάφερνε μόνος του, κυρίως ραπτική. Κάθε τόσο ο παππούς με έβαζε να του περνάω κλωστές σε βελόνες. Άσπρες και μαύρες κλωστές "Πεταλούδα" που χρησιμοποιούσε για να ράβει τα κουμπιά του. Κουμπιά ήξερε να ράβει, δυσκολευόταν όμως με το καπλάντισμα των παπλωμάτων και άλλες ψιλοδουλειές. Αυτό το αναλάμβανε η μαμά. Εμείς παίζαμε σε ένα ξέφωτο του μπαζωμένου πια χείμαρρου, δίπλα από τα καλάμια και κάτω από τα τεράστια πεύκα του κτήματος. Εκεί κυνηγούσαμε πυγολαμπίδες για να τις κλείσουμε σε κάτι πλαστικά πορτοκάλια-μπουκάλια. Ήταν φτιαγμένα απο λεπτό πορτοκαλί πλαστικό σε μέγεθος μεγάλου πορτοκαλιού. Η πορτοκαλάδα ήταν χάλια, αλλά τα δοχεία ήταν τέλεια όταν τα γεμίζαμε με πυγολαμπίδες. Έφεγγαν σαν φαναράκια.
 Αν τύχαινε να έχει έρθει και η θεία μου με κανένα τάπερ, έπιαναν την κουβέντα με τη μαμά και τότε ο παππούς μας έδιωχνε μια ώρα γρηγορότερα... Δυο  γυναίκες και πέντε κουτσούβελα... του πέφταμε πολύ...Φιλάκι στον παππού και έξω απ' την πόρτα. Οι μεγάλες έπαιρναν το δρόμο για το σπίτι της θείας και εμείς τα τσορομπίλια ακολουθούσαμε. Οι παλιές συνήθειες δεν είχαν ξεχαστεί τελείως και παρόλο που με τα παιδιά του τετραγώνου γνωριζόμασταν και με κάποια ήμασταν και συμμαθητές, σπάνια μέναμε εκεί για να παίξουμε.
 Εξαίρεση αποτελούσε η βραδιά του Άι-Γιαννιού. Το μικρό εκκλησάκι που  βρισκόταν μέσα στο κτήμα γιόρταζε και η πόρτες του κτήματος άνοιγαν για μια πανηγυρική λειτουργία. Πολύς κόσμος μαζευόταν και στο τετράγωνο άναβαν φωτιά, τη φωτιά του Άι-Γιαννιού. Καρέκλες έβγαιναν, σουβλάκια ψήνονταν, κασετόφωνα βρωντοφώναζαν λαϊκά άσματα και κάποιοι πηδούσαν μέσα από τη φωτιά. Δεν ήταν μόνο οι νέοι που πηδούσαν, αλλά και οι μεγαλύτεροι. Άνδρες και γυναίκες.
Αυτή είναι η παιδική μου ηλικία. Παιχνίδια και πυγολαμπίδες στο σκοτάδι του παράδρομου και μια υπέρλαμπρη φωτιά στο τετράγωνο.