Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Ευτυχία #6

Ευτυχία #6 και επισήμως, λοιπόν!
Η προηγούμενη ανάρτηση ίσως μας έδωσε μια μικρή γεύση...Εμπιστοσύνη στη ζωή. Να τι θα μας κάνει περισσότερο ευτυχισμένους, ανεξάρτητα από τα όποια δυσάρεστα γεγονότα μας συμβαίνουν.
Σίγουρα δεν είναι εύκολο να διατηρήσεις μια τόσο...αποστασιοποιημένη στάση ζωής, σαν τον χωρικό της προηγούμενης ανάρτησης... Δε θα με παραξένευε αν μάθαινα ότι είχε υποστεί λοβοτομή...
Ας δούμε όμως τα γεγονότα και τις εμπειρίες όπως τα έχουμε ζήσει εμείς και ας τα σκεφτούμε σαν προσωπικές εμπειρίες.
 Πόσες φορές δεν έχει τύχει, ανακαλώντας ένα συμβάν που όταν το ζήσαμε μας φαινόταν εξαιρετικά σημαντικό, δύσκολο, επίπονο ή τελωσπάντων μια πολύ έντονη συναισθηματική εμπειρία, να διαπιστώσουμε ότι το αντίκτυπο που είχε στη ζωή μας δεν ήταν τελικά τόσο έντονο! Πόσες φορές δεν έχουμε χαμογελάσει με συγκατάβαση ακούγοντας ένα παιδί να μας μιλάει για τους καλύτερούς του φίλους, έναν έφηβο να γράφει "Φίλοι για πάντα", "Αγάπη για πάντα", Bryan Adams για πάντα..."
Κι όμως, πόσο έντονα ήταν αυτά τα συναισθήματα όταν τα νιώθαμε!
Γίνεται ξεκάθαρο πως τα συναισθήματα που ζούμε στο παρόν, είναι εντονότερα από τις εντυπώσεις που μας αφήνουν. Αν το αναλύσουμε βιολογικά, είναι απλό. Είμαστε προγραμματισμένοι να ξεπερνάμε τις δυσκολίες και να βρίσκουμε κουράγιο για νέα ξεκινήματα. Φανταστείτε να μπορούσε μια γυναίκα να θυμάται για πάντα τους πόνους της γέννας; Ποια θα έκανε δεύτερο παιδί; Ένας άνδρας που θα ένιωθε για πάντα την απογοήτευση από την πρώτη του αποτυχία στο κυνήγι ή ακόμα χειρότερα, την αγωνία από την επίθεση άγριου θηρίου; Σιγά μην ξανάβγαινε από τη σπηλιά... Μανιτάρια στο μενού μέχρι την άνοιξη...και ζήσε, μαύρε μου, να φας το Μάη τριφύλλι...
Ξέρω πως είναι πολύ δύσκολο να σκέφτεσαι τόσο αποστασιοποιημένα όταν βρίσκεσαι σε έναν κυκεώνα εξελίξεων. Ακόμα περισσότερο όταν πονάς και λυπάσαι. Εδώ έρχεται η Hermine να σου πει: "Κλάψε, φίλε μου! Νιώσε τον πόνο, την απογοήτευση, τη δυστυχία, δυνατά! Και μόλις τελειώσεις με τον πόνο, νιώσε τη θλίψη και μετά την ηρεμία και τη γαλήνη. Και όταν έρθει η διασκέδαση, η χαρά και η ευτυχία, νιώσε τα κι αυτά δυνατά! Πάρε όλη τη δύναμη που μπορούν να σου δώσουν και κάνε τα να κρατήσουν όσο περισσότερο γίνεται. Και κράτα στο μυαλό σου ότι ευτυχώς τίποτα δεν κρατά για πάντα. Όλες οι εμπειρίες έρχονται για να μας προσφέρουν ένα μάθημα και γρήγορα αφήνουν τη θέση τους στις επόμενες. Ότι συμβαίνει είναι για καλό, κάθε εμπειρία μας κάνει δυνατότερους.
Πώς όμως να καταφέρεις το μυαλό σου να γυρίσει, ενώ πονάς και υποφέρεις;
Μια είναι η απάντηση: Προετοιμασία!
Τι θα έλεγες σε έναν μαθητή που περιμένει να διαβάσει το βράδυ πριν τις εξετάσεις; Τι πιθανότητες θα είχε ένας αθλητής που δεν έχει προπονηθεί, να νικήσει τον αγώνα;
Οι πιθανότητες να καταφέρεις να κυριαρχήσεις το πνεύμα και το σώμα σου χωρίς προετοιμασία είναι μηδαμινές. Χρειάζεται καθημερινή προσπάθεια να νικήσεις τη ρουτίνα της αρνητικότητας και του άγχους.
Να μια ωραία άσκηση για εσάς: Προσπαθήστε για μια εβδομάδα να ελέγξετε συνειδητά τις αρνητικές σκέψεις, το άγχος, τα άσχημα προαισθήματα, τα άλματα λογικής του τύπου "αν γίνει αυτό, τότε θα γίνει το άλλο και μετά το παράλλο και μετά...η καταστροφή...". Σκοπός δεν είναι να σταματήσετε να σκέφτεστε (αυτό δε γίνεται, ούτε είναι το ζητούμενο). Σκοπός είναι να συνειδητοποιήσετε ότι αυτά που έχετε στο μυαλό σας είναι μόνο σκέψεις.  Θυμίστε στον εαυτό σας ότι δεν είστε σε θέση να γνωρίζετε την έκβαση των καταστάσεων και ακόμα λιγότερο τις ακριβείς επιπτώσεις. Θυμίστε του να εμπιστευτεί τη ζωή. Αυτή ξέρει καλύτερα...
Σε εμένα δουλεύει πολύ να σκέφτομαι ένα ερωτηματικό κάθε πρωί που κοιτάζω τα μούτρα μου στον καθρέφτη. "Τι ενδιαφέρον λες να γίνει σήμερα, Hermine;" "Ότι και να γίνει, με μπόλικη μάσκαρα και λίγο κραγιόν, μπορείς να το αντιμετωπίσεις, Hermine! Bonjour tout le monde!" 

9 σχόλια:

  1. Προσπαθώ να αντιμετωπίσω ότι μου συμβαίνει, μόνο κραγιόν μη μου πεις να βάλω!
    Καλό βράδυ Ερμίνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άντε, να σου το κόψω το κραγιόν, επειδή είσαι εσύ δηλαδή, όχι τίποτ' άλλο... Μη μου πεις για μάσκαρα, όμως...Δεν μπορώ, δε βγαίνω, μη με πιέζεις! Τιμή κόστους σου δίνω...

      Διαγραφή
    2. Όχι, εντάξει, μολύβι και μάσκαρα βάζω κι εγώ!
      Άρα, όλα καλά!

      Διαγραφή
  2. Ό,τι κι αν γίνει μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε. Αυτό κρατάω. Αυτό σημαίνει δύναμη ψυχής και προχωράμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαζί σου κι εγώ!.
      (Μου το 'κοψες κι εσύ το κραγιόν, ή μου φαίνεται;)

      Διαγραφή
  3. Ναι, τελικα ολα, τα παντα ειναι αντιμετωπισημα οσο ειμαστε ζωντανοι! Και ποσο δικιο εχεις, πως πιστευαμε πως απο καποιες καταστασεις δεν θα βγαιναμε ποτε και πως και βγηκαμε και τα ξεπερασαμε και δεν επιρεασαν οσο πιστευαμε τη ζωη μας. Ευτυχως!
    Ως προς τον ελεγχο των αρνητικων σκεψεων εχω εναν ενδιασμο.. ειναι στ αληθεια εφικτο; νομιζω πως δεν υπαρχει ωραιοτερο δωρο στον εαυτο μας ομως μπορει να συμβει λες; Δεν ειναι οι σκεψεις μας σαν μια ταινια που περναει απο το μυαλο μας χωρις την δικια μας θεληση; Αυτο θα ηθελα πολυ να το μαθω :)
    την καλημερα μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξεκίνησα να σου γράψω μιαν απάντηση, αλλά αφ'ενός βγήκε μακρυνάρι, αφ' ετέρου περιελάμβανε τα περισσότερα από τα στοιχεία του "Ευτυχία #7".
      Οπότε, σε παραπέμπω εκεί, με την ευχή να βρείς το δικό σου τρόπο να σκηνοθετήσεις αυτήν την ταινία που λές.

      Διαγραφή
  4. Δεν λειτουργεί αποστασιοποιημένα ο γέρος της ιστορίας, ούτε είναι ακατόρθωτο. Αρκεί να θυμόμαστε ότι πράγματι τίποτα δεν κρατά για πάντα. Και το καλό και το κακό. Όταν πονάς βέβαια, θέλεις να σταματήσεις αυτόματα τον πόνο. Αν το παρατηρήσεις και τον δεχτείς είναι λιγάκι πιο εύκολο.
    Προσωπικά η εμπειρία μου έχει δείξει ότι κάθε μέρα είναι μια νέα μέρα. Κι όταν τη μία μέρα πνίγομαι, βουλιάζω στη μελαγχολία, δεν θέλω τη ζωή, διαρκώς λέω: αύριο θα είναι αλλιώς @ριστούλα μου. Κι αυτό με κρατάει ως την άλλη μέρα :)
    Baby steps κάθε φορά! Κάτι ξέρουν τα μωρουλίνια !
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι είναι, Αριστέα μου! Άλλωστε ποιός σκαρφάλωσε βουνό με μια δρασκελιά; Όλοι με ένα βήμα ξεκίνησαν!

      Διαγραφή