Ευτυχία #1.

Η πρώτη αμαρτία που διαπράττουμε απέναντι στη ευτυχία μας είναι να μειώνουμε την αξία της.
Κάνε μια μικρή έρευνα μπροστά στον καθρέφτη και μετά σε ενήλικες γνωστούς και φίλους. Ρώτα "τι σου λείπει;", "Τι θα ήθελες;" και μέτρα πόσοι θα σου αναφέρουν την ευτυχία. Κανείς. (Αν κάποιος σου την αναφέρει, παντρέψου τον-την-το-τους whatever... Επιτόπου.) Κι όμως η ευτυχία κρύβεται πίσω από όποια απάντηση κι αν σου δώσουν. Να είμαστε ευτυχισμένοι θέλουμε όλοι.
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να το παραδεχτούμε ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό; Ή έστω να το θυμόμαστε αν προκύψει η ερώτηση;
Φαίνεται, λοιπόν ότι έχουμε κάποιες προκαθορισμένες ιδέες, τόσο σαν άτομα, όσο και σαν κοινωνία, που μας εμποδίζουν να παραδεχτούμε ότι η ευτυχία είναι προτεραιότητα για εμάς.
Παραθέτω:
1. Η ευτυχία θα σε κάνει τεμπέλη.- Αν είσαι ευτυχισμένος δε θα θες να δουλέψεις ή να κοπιάσεις για να αποκτήσεις κάτι καλύτερο ή να βελτιωθείς.
2. Η ευτυχία θα σε κάνει εγωιστή. Δε θα νοιάζεσαι παρά μόνο για ότι κάνει εσένα χαρούμενο.
3. Έτσι κι αλλιώς η ευτυχία δεν διαρκεί...
4. Και τι είναι ευτυχία; Τρέχα γύρευε....
5. Θα γίνω ευτυχισμένος όταν αποκτήσω χρήματα\αγάπη\αναγνώριση\ψώνια\διακοπές\ κάτι, τελωσπάντων...
6. (Δικό μου, δεν το αναφέρει ο δόκτωρ Raj.) Η ευτυχία σε κάνει να φαίνεσαι χαζός.

Μη μου πεις ότι δεν αναγνωρίζεις και δικές σου σκέψεις ανάμεσα σ' αυτές...

Για να τα πιάσουμε ένα-ένα...
(Να διευκρινίσω εδώ ότι  οι επιγραμματικές αναφορές βασίζονται σε μελέτες που έχουν γίνει σε παγκόσμια κλίμακα και υπάρχουν διαθέσιμες εδώ. Δεν κρίνω σκόπιμο να τις παρουσιάσω, αντίθετα απευθύνομαι στο κοινό σου αίσθημα για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί το κοινό αίσθημα όπως και η κοινή λογική, είναι αλάνθαστα, αρκεί να τα εμπιστευτείς. Δεύτερον, για λόγους συντομίας και πρακτικότητας. Ωστόσο συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους έχουν το χρόνο και τη διάθεση να το ψάξουν, να το κάνουν. Αξίζει τον κόπο.)

1. Ευτυχία = τεμπελιά... Πότε σου φάνηκε τεμπέλης ένας υπάλληλος που σε εξυπηρέτησε με χαμόγελο;
2. Ευτυχία = εγωισμός... Σοβαρά τώρα; Πότε σου φάνηκε ευτυχισμένος κάποιος που δε μοιράζεται ποτέ, τίποτα, με κανέναν, και αν μιλήσει θα είναι για να ζητήσει κάτι ή να παραπονεθεί; Αντίθετα, κοίτα τη φάτσα σου στον καθρέφτη την ώρα που διαλέγεις δώρο για έναν φίλο.
3.Ναι, η ευτυχία δεν διαρκεί για πάντα, αλλά υπάρχουν τρόποι να έχεις περισσότερες ευτυχισμένες στιγμές. Αξίζει να το προσπαθήσεις.
4. Να η μεγάλη παγίδα! Επειδή δεν μπορούμε να την ορίσουμε, να τη μετρήσουμε, να τη ζυγίσουμε, γενικά να τη φέρουμε στα μέτρα μας, μας φαίνεται άπιαστη. Κι όμως, δε χρειάζεται παρά να αφιερώσουμε λίγα λεπτά για να φτιάξουμε το δικό μας ορισμό για την ευτυχία. Όχι για να εντυπωσιάσουμε τον κόσμο με τη σοφία μας, ούτε να αποδείξουμε πόσο σκεπτόμενα όντα είμαστε, ή πόσο φιλάνθρωποι και αλτρουιστές. Έναν μικρό και ταπεινό ορισμό της δικής μας, προσωπικής ευτυχίας, που μόνο εμείς θα ξέρουμε και θα επαναλαμβάνουμε. Αυτό χρειαζόμαστε για να ορίσουμε το δρόμο μας.
5. Δίνουμε μεγαλύτερη έμφαση στο μέσο που υποθέτουμε ότι θα μας δώσει χαρά, παρά στην αληθινή ευτυχία.
Μου θυμίζει τον εαυτό μου στη Σαντορίνη. Μαλλιοτραβηχτήκαμε με το Βύρωνα για να φτάσουμε εγκαίρως στην Οία και να θαυμάσουμε το ηλιοβασίλεμα. Και δεν ήμασταν οι μόνοι. Εμείς ευτυχώς προλάβαμε. Κάποιοι άλλοι, όχι... Η μοίρα τους στάθηκε σκληρή... Ο ήλιος είχε σχεδόν δύσει...Δεν πρόλαβαν να φωτογραφηθούν με φόντο το ηλιοβασίλεμα... Γύρισαν στον Πειραιά με ξεχωριστά πλοία... Δε συναντήθηκαν ποτέ ξανά... Αυλαία!
Όπου ηλιοβασίλεμα, βάλε οικονομική άνεση, τον τέλειο γάμο, ένα αυτοκίνητο, ένα αδύνατο σώμα, το τέλειο outfit, ακόμα και ένα παιδί.( Όσο σκληρό κι αν ακούγεται.) Όπως δε γίνεται να φας, απλά πηγαίνοντας στο σούπερ μάρκετ, έτσι δεν μπορείς να ευτυχίσεις απλά έχοντας κάτι. Πρέπει να το μαγειρέψεις.
6. Και τι έγινε;;;;
Μια από τις ευτυχισμένες στιγμές μου ήταν όταν αντιλήφθηκα ότι το γραφείο όπου είχα περάσει δυο μαρτυρικά χρόνια, έκλεινε. Ήμουν 21 και κάθε πρωί φεύγοντας για δουλειά προσευχόμουν να με χτυπήσει αυτοκίνητο. Δεν ήθελα να πεθάνω, αλλά ήμουν πιο πρόθυμη να νοσηλευτώ παρά να πάω στο γραφείο. Το αφεντικό μου ήταν και παραμένει ο πιο απαίσιος άνθρωπος που έχω συναντήσει μέχρι σήμερα. Αρκεί να σου πω ότι η αίσθηση που μοιραζόμαστε όσοι δουλέψαμε εκεί είναι αντίστοιχη με θυμάτων τραγωδίας. Ακόμα και σήμερα μοιραζόμαστε σιωπηλά αυτή την κοινή τραγική εμπειρία. (Τελικά αποδείχτηκε ευλογία όλο αυτό, γιατί εκεί γνώρισα και δέθηκα με δύο από τις φίλες μου που σήμερα είναι δύο από τους πολυτιμότερους ανθρώπους στη ζωή μου. Μου άφησε όμως και ένα έλκος να! Να' χω να θυμάμαι...).
Μας φωνάζει, λοιπόν, το αφεντικό να μας ανακοινώσει πως όπως καταλάβαμε (αφού είχαν πάρει τα αρχεία και τους υπολογιστές τάχαμου για αναβάθμιση...) το γραφείο κλείνει. "Βέβαια", κατέληξε ο Σατανάς, " η Hermine δε φαίνεται να καταλαβαίνει τι συμβαίνει, γιατί φαίνεται χαρούμενη...". Σκέψου πόσο χαρούμενη ήμουν που τόλμησα να μιλήσω: "Το έχω καταλάβει και μάλιστα από χθες που ήρθαν οι τεχνικοί. Γι αυτό είμαι χαρούμενη!" Τον έσκασα, τον χοντρόπετσο!... Είχε το θράσος να θέλει να είμαστε θλιμμένοι, ενώ ο ίδιος ήταν κατευχαριστημένος με την εξέλιξη γιατί θα ευνοούνταν οι άλλες του επιχειρήσεις. Ήθελε να μας τονίσει για άλλη μια φορά πόσο μπατηράκια και εξαρτημένοι ήμασταν εμείς και πόσο κονομημένος και άνετος αυτός.
Δε φαίνεσαι καθόλου χαζός όταν είσαι ευτυχισμένος. Αισθάνονται αυτοί χαζοί και αυτό εκφράζουν. Όταν είσαι ευτυχισμένος, λάμπεις, Μπάμπη μου!

Συμπέρασμα: Αν πραγματικά θέλουμε την ευτυχία, δε χρειάζεται να την ψάχνουμε, να την αναζητάμε. Πρώτα απ' όλα πρέπει να αποφασίσουμε τι ακριβώς σημαίνει "ευτυχία" για εμάς. Να την ορίσουμε με λίγα λόγια και να μην την αφήσουμε να περιπλανιέται χωρίς σκοπό μέσα κι 'εξω από τη ζωή μας. Να κάνουμε αυτόν τον ορισμό προτεραιότητα και να σταματήσουμε να την ψάχνουμε. Να αρχίσουμε να την βρίσκουμε.

Άσκηση: (Ναι, είχαμε και ασκήσεις-εργασίες που έπρεπε να υποβάλλουμε για να συνεχίσουμε.)
Να δώσεις το δικό σου ορισμό της ευτυχίας. Σκέψου, πάρε το χρόνο σου και όταν καταλήξεις, σημείωσέ τον κάπου και φρόντισε να τον βλέπεις καθημερινά. ΜΟΝΟ ΕΣΥ! Κράτα τον στο πορτοφόλι σου. Και μη μου πεις ότι είναι άδειο. Πάω στοίχημα ότι είναι τίγκα στα (άχρηστα) χαρτάκια, αποδείξεις, καρτούλες... Αυτά, δηλαδή, είναι σημαντικότερα από την ευτυχία σου και τα κρατάς σα φυλαχτά;;;;
 

Αντί για διακοπές...ευτυχία.

Υπήρξαν στιγμές στη ζωή μου που ένιωθα απόλυτα και τρελά ευτυχισμένη. Η καρδιά μου ήταν ξέχειλη απο μια γλυκιά αίσθηση. Ένιωθα να φράζει το λαιμό μου ένα γέλιο μα να μη με πνίγει. Απλά να γυρίζει προς τα μέσα και να αισθάνομαι οτι γελώ με την καρδιά, με το στομάχι, με τους πνεύμονες, ίσως και με το συκώτι, αν ήξερα πού βρίσκεται...

Εν ολίγοις υπήρξαν τέλειες στιγμές στη ζωή μου. Και ήταν πολλές αυτές οι στιγμές. Το μόνο που με έκανε να προβληματίζομαι ήταν οτι ... δεν ήταν οι σωστές στιγμές...
'Οχι οτι ήταν και λάθος... Αν εξαιρέσω τη μέρα της κηδείας της γιαγιάς μου, που πνιγήκαμε απο τα γέλια και την πορτοκαλάδα, μαζί με το Μήτσο, τον αιώνια 10χρονο ξάδελφό μου, κάτω απο τη μανταρινιά.
Θυμάμαι να είμαι απόλυτα και υπέροχα ευτυχισμένη, ένα βράδυ που πιάσαμε πυγολαμπίδες και τις φυλάξαμε σε ένα πορτοκαλί πλαστικό πορτοκάλι...
Μια μέρα με καυσωνα που μας έδωσε η θεία να φάμε φαφατιασμένο κουλούρι με ντομάτα και κασέρι μόλις βγήκαμε απο τη θάλασσα.
Ένα βράδυ που διάβαζα για τις εξετάσεις των γαλλικών και το μυαλό μου ήταν τόσο καθαρό που νόμιζα οτι το κεφάλι μου φώτιζε το βιβλίο και οχι η λάμπα.
Όταν ετοίμαζα ένα χαζό δωράκι για το Βύρωνα, που τελικά δεν ήταν και τίποτα σπουδαίο...
Όταν μάζευα μπάζα και γυαλιά σπασμένα  βοηθώντας τον μπάρμπα μου, που επισκεύαζε το σπίτι για το γάμο μου.
Όταν το βλαστάρι γέλασε για πρώτη φορα. (Μα την αλήθεια "...το γέλιο έσπασε σε χίλια κομμάτια που σκορπίστηκαν στο πάτωμα χοροπηδώντας..." James Barrie - Πήτερ Παν. )
Όταν η ανιψιά μου τραγουδούσε στην παραλία " η αγάπη έρχεται στο τέλος.."
Κι άλλες πολλές στιγμές εξίσου άσχετες, εως και κουραστικές ή δυσάρεστες.
Αυτό που θέλω να πώ είναι οτι σχεδόν καμία απο τις ευτυχισμένες στιγμές μου δεν συμπίπτει με καταστάσεις που θεωρούνται ευτυχείς. Την τελευταία μέρα του σχολείου, την πρώτη των διακοπών, τη μέρα που πήρα το πτυχίο ή όταν μαθαινα πως πέρασα τις εξετάσεις, το γάμο μου, τη βάφτιση του βλασταριού, τη γέννηση του ή τη γέννηση της μικρής μου ανιψιάς.
Δε λέω οτι δεν ήμουν χαρούμενη και τότε. Ήμουν και παραήμουν. Αλλά άλλο χαρά και άλλο ευτυχία.
Αυτό ήταν που άρχισε να με προβληματίζει όταν αποφάσισα με όλη μου τη συνείδηση πως αυτό που ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω ήταν...ευτυχισμένη.
Και ήρθε η αναπόφευκτη ερώτηση..."πώς θα γίνω ευτυχισμένη;"
Είχα ήδη δική μου δουλειά, σπίτι, αυτοκίνητο και έναν υπέροχο Βύρωνα να με αγαπάει και να τον αγαπάω, και ήξερα πώς παρόλο που χαιρόμουν όλα όσα είχα, δεν στοιχειοθετούσαν την ευτυχία μου. Άντε, για μην είμαι αχάριστη, κατα κανόνα ήμουν ευτυχισμένη όταν ήμουν με το Βύρωνα, αλλά τι να σου κάνει κι ο θαλασσοπόρος... Εγώ ήθελα να είμαι ευτυχισμένη γενικότερα. Όχι να περιμένω τις άδειες του Βύρωνα για να ευτυχίσω...(Ζήσε Μαύρε μου, να φάς το Μάη τριφύλλι...) Άσε που όπως διαπίστωσα επανειλημμένα, είχα κάνει τόσα σχέδια γι αυτές τις άδειες που όλο και κάτι θα στράβωνε. Του έβγαζα την ψυχή του ανθρώπου... Δεν κοιμώμαστε τώραααα, τρέχουμεεεε να προλάβουμε σε ένα μήνα ότι δε χαρήκαμε σε έξι... Όσο το κυνηγούσα, τόσο δυσκόλευε το πράγμα...
Όσο αφορά τα υπόλοιπα, σπίτι, δουλειά, παρέες, βόλτες, όλα ωραία ήταν, αλλά τίποτα δε συγκρινόταν με την αίσθηση του φαφατιασμένου ψωμιού, τις πυγολαμπίδες, το μεταμεσονύχτιο διάβασμα και το κουβάλημα των μπάζων με σκισμένη φόρμα και κατατρυπημένα χέρια.

Να λοιπόν που μεσούντος Αυγούστου θα ξεκινήσω το πιο φιλόδοξο και δύσκολο σχέδιό μου. Να καταγράψω και να μοιραστώ την αναζήτηση και τους προβληματισμούς μου σχετικά με την ευτυχία.
Αυτό που πρέπει να διευκρινιστεί εξ αρχής είναι ότι η ιδέα καθώς και ο,τι ακολουθεί δεν ήταν δική μου έμπνευση. Κάποιος (για την ακρίβεια κάποιοι και μάλιστα πολλοί ) αποφάσισαν να ασχοληθούν με τη μελέτη της ευτυχίας. Έγιναν πολλές έρευνες, πολλά πειράματα, από επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων, σε διάφορα κοινωνικά στρώματα και σε διάφορες χώρες.
Ένας από αυτούς, ο καθηγητής Rajagopal Raghunathan του Indian School of Business, αποφάσισε να δημιουργήσει ένα πρόγραμμα επιμόρφωσης στη διαδικτυακή εκπαιδευτική πλατφόρμα Coursera με τον τίτλο "Living a life of happiness and fulfilment".
(Για όποιον ενδιαφέρεται να πάρει περισσότερες πληροφορίες παραθέτω τον σύνδεσμο της πλατφόρμας: www.coursera.org)
Για να γυρίσω στο θέμα μου, παρακολούθησα τα διαδικτυακά σεμινάρια του Δόκτορoς Raj και κατέληξα στο ότι τελικά η ευτυχία μαθαίνεται και αλίμονο σε όποιον πιστεύει το αντίθετο.
Και επειδή όταν θες να είσαι ευτυχισμένος, όταν ασχολείσαι με κάτι που σου αρέσει, αλλά και σε δυσκολεύει λίγο, όταν προσφέρεις χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα, όταν αναλαμβάνεις την ευθύνη για την ευτυχία σου, όταν εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους και τη ζωή και όταν είσαι καλά με τον εαυτό σου, είσαι ευτυχισμένος, αποφάσισα να προσπαθήσω να μοιραστώ αυτά που άκουσα και διάβασα κατά τη διάρκεια των 8 εβδομάδων του προγράμματος.
Δεν είμαι ειδικός, ούτε καθηγήτρια, ούτε ψυχολόγος, ούτε την είδα γκουρού στα καλά καθούμενα. Άλλωστε η ευτυχία είναι μια έννοια τόσο προσωπική και φευγαλέα που είναι αδύνατον να μεταδοθεί σαν εμπειρία. Δεν ισχυρίζομαι λοιπόν ότι "έμαθα" ή "φωτίστηκα". Απλά προβληματίστηκα και βρήκα τις δικές μου απαντήσεις στο ερώτημα "πώς θα γίνω ευτυχισμένη;"
Η μόνη μου πρόθεση εδώ, λοιπόν, είναι να καταγράψω και να μοιραστώ αυτή την εμπειρία αναζήτησης.
Καλή αρχή και καλό κουράγιο.

Καλοκαιρινό μπουρίνι

Χθες το απογευματάκι ο ουρανός σκοτείνιασε εντελώς αναπάντεχα! Όλοι έλεγαν από μέρες οτι την Κυριακή θα βρέξει, αλλά ποιος τους πίστευε! (Εγώ πάντως όχι.)           

                                

Ο Βύρων ήταν εδώ. Η μοναδική μέρα μέσα στον Ιούλιο που το καράβι του έπιασε το λιμάνι μας. Του έλεγα οτι θα πάμε για μπάνιο, μετά σπίτι για φαγητό , μετά επισκέψεις, μετά ίσως για ένα ποτάκι και ότι ήθελε προκύψει...
Ήρθε όμως η καταιγίδα και ανέτρεψε όλα τα  προγράμματα. Ευτυχώς!
Ήταν όλα τόσο όμορφα...ήρεμα, δροσερά, ατμοσφαιρικά...
Μου αρέσουν οι καλοκαιρινές μπόρες τελικά!

Εσύ κρίνεις ένα βιβλίο απο το εξώφυλλο?

Κοίτα να δεις...Τόσα χρόνια βιβλιόφιλη, δεν είχα ασχοληθεί ποτέ με αυτό το ερώτημα κυριολεκτικά...
Η αλήθεια είναι οτι μου αρέσουν τα ωραία εξώφυλλα. Τι να λέμε τώρα... τα έχει πει ο Όσκαρ Ουάιλντ, καλή του ώρα... " Η ομορφιά είναι ανώτερη από την ευφυΐα, γιατί η ομορφιά είναι αυταπόδεικτη". "Ακόμα και στα βιβλία, αγαπητή και σοφότατη Hermine?". θα ρωτήσετε... "Ναι, ακόμα κι εκεί!", θα απαντήσω με τη βεβαιότητα του ανόητου.
"Κι όμως, μικρή μου...", θα εναντιωθούν τα ιταλικά βιβλιοπωλεία Feltrinelli!. "Η εμφάνιση δεν είναι μόνο κάτι που σε επηρρεάζει, είναι και ένας εύκολος τρόπος να νιώθεις ασφάλεια στην επιλογή σου. Με άλλα λόγια, να νιώθεις οτι έχεις τον έλεγχο... ΕΣΥ ΘΑ ΕΠΑΙΡΝΕΣ ΤΟ ΡΙΣΚΟ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΣΤΑ ΤΥΦΛΑ; "
Για να επανέλθω στα γεγονότα που πυροδότησαν τόσες σκέψεις, θα σας διηγηθώ την ιστορία απο την αρχη...
Σε μια πρόσφατη επίσκεψη στην όμορφη Ancona, μπήκα στο βιβλιοπωλείο Feltrinelli, (πολύ γνωστή αλυσίδα βιβλιοπωλείων και εκδόσεων στη γείτονα Ιταλία.)
Παρατήρησα ένα ράφι με βιβλία συσκευασμένα με χαρτί του μέτρου και σπάγγο, πολύ λιτή και κομψή συσκευασία, με αναφορές σε παλαιότερες εποχές. Μου άρεσε...
Πάνω στη συσκευασία ήταν γραμμένα με μολύβι (με την πολύ κομψή ιταλική καλλιγραφία) τρία επιθετα που χαρακτήριζαν την πλοκή του βιβλίου και ένα πολύ μικρό απόσπασμα. Και η τιμή. Τίποτε άλλο. Ούτε συγγραφέας, ούτε τίτλος, ούτε τίποτα... Η κεφαλλίδα στο ράφι έγραφε: (Σε ελεύθερη μετάφραση...) " Εσείς κρίνετε ένα βιβλίο απο το εξώφυλλο; Διαλέξτε ένα βιβλίο στα τυφλά. Αποδέχεστε το ρίσκο;"
Ήθελα πολύ να πάρω ένα, αλλά δεν το έκανα. Ο ένας λόγος ήταν οτι έχω ήδη δύο βιβλία στα ιταλικά που με περιμένουν, και το επίπεδο που γνωρίζω τη γλώσσα με δυσκολεύει αρκετά στην ανάγνωση. Οπότε το βιβλίο θα έμπαινε στο πενταετές... Ο δεύτερος, και σπουδαιότερος, ήταν οτι τα ευρώ μην τα σκορπάς, τα μαλλιά σου θα τραβας... που φώναζε και η Αγγέλα στο "παρα πέντε".
Ωστόσο, την επόμενη φορά που θα ξαναβρεθώ εκεί (Ας είναι καλά ο Βύρων...) σίγουρα θα πάρω κάτι. Το ομολογώ, με ιντρίγγαρε το "άγνωστο...". Ναι, βρε αδελφέ! Μπορώ κι εγώ να ζήσω επικίνδυνα... Αλλά πάλι... μήπως μου άρεσε περισσότερο η συσκευασία;
Εσείς τι λέτε;

Πού χάθηκες, βρε ψυχή;

   Ακριβώς αυτό. Χάθηκα. Ούτε στο παιχνίδι με τις λέξεις συμμετείχα, αν και τις πέντε λεξούλες τις είχα κολλημένες στη θήκη του κινητού μου. Κάθε μέρα να τις βλέπω και κάθε μέρα να αναβάλλω. (Ο Βύρων λέει οτι πρέπει να είμαι το μόνο άτομο που κολλάει post-it στη θήκη του κινητού. Μου είπε οτι μπορώ να δημιουργώ ψηφιακές σημειώσεις. Απο την έκπληξη έμεινα ξερή. Έκανα πέντε λεπτά να ξαναμιλήσω. Ευτυχώς ακόμη θεωρεί την ασχετοσύνη μου χαριτωμένη....).
  Διαβάζω τις αναρτήσεις των άλλων και τις χαίρομαι.  Αλλά χαίρομαι και τη δική μου ραθυμία. Μου αρέσει πολύ ο εαυτός μου στην παρούσα κατάσταση. Με ριγμένους ρυθμούς, κάτι που απο πολύ καιρό προσπαθούσα.

 Μέχρι και στον ύπνο μου την αράζω... Προχθές το βράδυ είδα σε όνειρο οτι βρισκόμουν σε ένα υπέροχο σαλέ. Στο τεράστιο μαρμάρινο σαλόνι υπήρχε μια μικρή πισίνα (ή μεγάλο τζακούζι). Μπορούσες να πάρεις το μπάνιο σου κοιτώντας την απέραντη θέα... Δυστυχώς δεν πρόλαβα να το κάνω. Ξύπνησα. Χθες το βράδυ παράφαγα και δεν κοιμήθηκα καλά. Σήμερα όμως... περιμένω πώς και πώς να κοιμηθώ για να ονειρευτώ πως βυθίζομαι στα ζεστά νερά...
  Ελπίζω μόνο να μην κατουρηθώ...

Δεσμώτες της ιλιγγιώδους βλακείας....

Καλά το λένε οτι το μόνο πράγμα που πραγματικά δεν έχει αρχή και τέλος είναι η ανθρώπινη βλακεία....
Μετά από αυτή τη βαθιά φιλοσοφική θεώρηση μπορώ να παραθέσω τη συνέχεια της μικρής πονεμένης ιστορίας μιας μαμάς στο ζοφερό κόσμο των άλλων μαμάδων....(και μπαμπάδων στην προκειμένη περίπτωση...).

(Ο μπαμπάς μόλις άρχισα να μετατρέπομαι σε λυκάνθρωπο....)

Πάνω που νόμιζα οτι τα παιδιά τα βρήκαν, (ο άλλος παραδέχτηκε οτι ξεκίνησε τον καυγά γιατί έπαιζαν "θάρρος ή αλήθεια" και η πρόκληση ήταν να πάει και να φτύσει τον δικό μου που μιλούσε αμέριμνος σε άλλη παρέα!!!!-ασχολίαστο...!), μου ήρθε η καμπανιά....Με ξεβάφτισε ο μπαμπάς του παιδιού με το οποίο τσακώθηκε ο γιος μου έξω από τη σχολή ταε κβον ντο! Ναι, το ζήσαμε κι αυτό... Με φώναξε να μου μιλήσει και εγώ η (βλακωδώς) αθώα, φτωχή πλην τίμια, νόμιζα οτι θα μου ζητούσε και συγγνώμη για το θέμα που δημιουργήθηκε...Τον πλησιάζω λοιπόν χαμογελαστή και ωραία και...αρχίζει ο εξάψαλμος. "Τι πράγματα είναι αυτά;", με ρωτάει. "Ε, εντάξει, τα παιδιά φαίνεται οτι μας τύλιξαν σε μια κόλλα χαρτί και εμείς τα πιστέψαμε..." λέω, η μεγαλόκαρδη, έτοιμη να τον αγκαλιάσω για να τον παρηγορήσω για το λάθος του... "Δεν τα ξέρεις καλά, μου λέει, σε έχει φλομώσει στο ψέμα ο γιος σου!!!" Σκουίίίίσσκ!!!! γρατσουνίζεται ο δίσκος με τις μπαλάντες, μπαίνει το σάουντρακ του "Ψυχώ"...Κάτι δεν πάει καλά.... "Μα, λέω, δεν μίλησες με το γιο σου μετά το μεσημέρι; Παραδέχτηκε το λάθος του και τα βρήκαν...". "Τιιιιιιι;;;;; Παραδέχτηκε ο δικός μου το λάθος του;;;;;;;" (Ιερή οργή). "που ο δικός σου μας έβρισε την οικογένεια, τη γυναίκα μου, που είναι ένας αλήτης και σου λέει ψέματα, τώρα περίμενε να τα φωνάξω να μας πουν τί έγινε..." και κάνει να μπει στη σχολή για να φωνάξει τα παιδιά που έκαναν προπόνηση εκείνη την ώρα και μας κοιτούσαν από την τζαμαρία έντρομα....
ΚΌΚΚΙΝΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΌΣ!!!!. "Μην τολμήσεις!" φωνάζω και μάλλον ένιωσε τη μετάλλαξη σε λυκάνθρωπο στη φωνή μου γιατί κοκάλωσε. Εν ολίγοις, του φώναξα οτι σε καμία περίπτωση δεν θα φέρει τα παιδιά σε αντιπαράθεση μπροστά μας και βέβαια δε θα πλησιάσει το γιο μου! Είπα οτι το θέμα θα λυθεί στο σχολείο, όπου και υφίσταται κι οτι εμείς έτσι κι αλλιώς δεν ήμασταν μπροστά και δεν ξέρουμε τι έγινε για να κατηγορούμε τα παιδιά. Αντέτεινε οτι εκείνος ξέρει γιατί του τα είπαν τα παιδιά της τάξης που υποστηρίζουν το γιο του, ενώ αυτοί που υποστηρίζουν το δικό μου είναι "ψευδομάρτυρες" (βλέπει σίγουρα "Suits", θέλει να γίνει ο Χάρβεΐ στη θέση του Χάρβεΐ...). Μου φώναζε οτι βγάζω την ουρά μου απ' έξω, οτι ο γιος μου είναι ψεύτης και αλήτης και οτι μου λέει ψέματα ενώ ο δικός του του λέει πάντα αλήθεια. Ήθελε μάλιστα να τον φωνάξει, μόνο τον δικό του, να μου πει πως ο δικός μου λέει ψέματα. (Ρώτα τον μπάρμπα μου τον ψεύτη... Μα είναι δυνατό να πιστεύει οτι ένα τρομοκρατημένο παιδί μπορεί να πει την αλήθεια; Ιδιαίτερα αν ο μόνος τρόπος να το στηρίξει ο πατέρας του  είναι να  πει αυτό που θέλει εκείνος να ακούσει;)
 Εγώ είπα οτι πιστεύω και στηρίζω το γιο μου κι έκανα να φύγω. Άρχισε να φωνάζει πίσω μου οτι νόμιζε πως έχει να κάνει με νέους ανθρώπους και μπορεί να συνεννοηθεί. (Προφανώς εννοούσε οτι οι νέοι άνθρωποι που θα μπορούσε να συνεννοηθεί, σε παρόμοιες περιπτώσεις θα ξέσκιζαν τα ρούχα τους σε μετάνοια, θα αποκύρισσαν το γιο τους και θα τον πυρπολούσαν παραδειγματικά στο κέντρο της πλατείας).
Έφυγα και όταν επέστρεψα (πολύ ταραγμένη ειν' η αλήθεια) να παραλάβω το βλαστάρι μου, κρατούσα το κινητό μου στο χέρι. Αν τον έβλεπα να μιλάει στο γιο μου θα καλούσα κατευθείαν το 100. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Ενημέρωσα το γιο μου να φύγει αμέσως αν του απευθύνει το λόγο, ακόμα και αν γίνει μέσα στο σχολείο ή τη σχολή.
Πέρασα μαύρη νύχτα... Έστειλα μέηλ στο σχολείο όπου εξηγούσα τα καθέκαστα και ζητούσα να ενεργοποιηθεί ο σχολικός μηχανισμός καταπολέμησης σχολικού εκφοβισμού (πρέπει να υπάρχει σε κάθε σχολείο, είναι τριμελής, προεδρεύει ο διευθυντής και μέλη είναι δύο ακόμα καθηγητές) και μίλησα και στη διεύθυνση β'βάθμιας εκπαίδευσης.
Σήμερα μίλησα και με την υποδιευθύντρια, η οποία είναι εξαιρετική. Έχω πλέον εμπιστοσύνη στο σχολείο και μια ελπίδα οτι υπάρχουν με κάποια ελάχιστη ωριμότητα (αν και νέοι) με τους οποίους μπορείς να συνεννοηθείς χωρίς να πυρποληθούν στην πλατεία.
Όσο για τον μπαμπά... δεν ξέρω τί να σκεφτώ. Λυπάμαι εκείνο το δόλιο παιδί του που καθώς φαίνεται δεν έχει κανένα δικαίωμα στο λάθος και που με την πρώτη αφορμή εκτίθεται στα πεζοδρόμια, για να επιβεβαιωθεί ο μπαμπάς του. Πόσο σκληροί μπορούμε να γίνουμε με τα παιδιά μας προκειμένου να επιβεβαιωθούμε....
Θα ήθελα πολύ να τον κυνηγήσω νομικά, είμαι πολύ θυμωμένη μαζί του, αλλά νομίζω οτι το καλύτερο είναι να χρησιμοποιήσω το χρόνο και τα χρήματα για σουβλάκια με το βλαστάρι και τον Βύρωνα. Στο κάτω κάτω, εμείς οι προβληματικές οικογένειες πρέπει να βρίσκουμε τρόπο να συσπειρωνόμαστε για να καταστρώνουμε τα καταχθόνια σχέδιά μας ενάντια στην κοινωνική ευημερία και ασφάλεια.

- Βλαστάρι! Μην ξεχάσεις να κλειδώσεις τη γιάφκα φεύγοντας! Και πέτα κάνα δυο γκαζάκια στον κάδο καθώς θα περνάς....
- Ναι, μαμά....

"Σχολικός εκφοβισμός" ή πώς οι ευυπόληπτοι και ευαίσθητοι γονείς, έχουν τσακίσει τα νεύρα μου...

Έχω πολύ καιρό να εμφανιστώ. Περνάω δύσκολα, αλλά μάλλον φταίει το ξερό μου το κεφάλι που δεν σταματάει να γυρίζει και να ψάχνει το δίκαιο, το άδικο, το γιατί και το διότι.
Τι απαντήσεις ψάχνω να βρω, όταν οι απαντήσεις είναι μπρος στα μάτια μου, αλλά αδυνατώ να τις δεχτώ γιατί..."αυτά τα πράγματα δεν γίνονται...", "Μα είναι δυνατόν σοβαροί άνθρωποι να κάνουν τέτοια πράγματα...;", "Μα πώς γίνεται να είναι τόσο κοντόφθαλμοι;"
Και να δεις που τελικά το πρόβλημα το έχω εγώ και θα πρέπει να συμβουλευτώ ψυχολόγο, μπας και βάλω τα πράγματα σε μια σειρά....

Μπλεχτήκαμε πάλι, ο γιος μου κι εγώ, σε ένα κουβάρι "σου 'πα, μου 'πες".
Τη Δευτέρα με περιμένουν στο σχολείο να με ενημερώσουν για το πόσο "θίχτηκαν" γονείς και μαθητές γιατί ο γιος μου τους έβρισε φριχτά και ακατονόμαστα αποκαλώντας τους βλάκες. Για το πόσο άσχημα αισθάνθηκαν τα "θύματά του" επειδή απομακρύνθηκε από αυτά και μαζί του απομακρύνθηκε και το μεγαλύτερο μέρος της παρέας. Τους "πήρε" τους "φίλους" τους. Για το ότι δεν έδωσε σημασία όταν επικαλέστηκαν την προσωπική τους γνωριμία με τον διευθυντή του σχολείου και το τρανταχτό επιχείρημα " Ο Διευθυντής είναι φίλος του μπαμπά μου. Πες ο,τι θες, να δούμε ποιόν θα πιστέψουν, εσένα ή εμένα;" και φρόντισε να ενημερώσει την καθηγήτριά του για τα γεγονότα και να εξασφαλίσει τη μαρτυρία των συμμαθητών του.
Κυρίως δε να απολογηθώ, γιατί δεν τον πέτυχε η πέτρα που του έριξαν, γιατί δεν πήγε γονατιστός να δώσει γη και ύδωρ στην παρέα που τον απέκλεισε από τα κοινωνικά δίκτυα, γιατί ξεπέρασε με ένα υποτιμητικό νεύμα την αποκοπή της εικόνας του από φωτογραφίες της παρέας και της τάξης.
Γιατί τόλμησε να μην προσκαλέσει τους αρχηγούληδες στα γενέθλια του, και τα γιόρτασε σε γεύμα με πέντε επιλεγμένους φίλους (σαν έφηβος που είναι πια) και όχι με μπαλόνια και πάρτι που θυμίζουν προεκλογική καμπάνια με ψεύτικα χαμόγελα και υπολογισμένες παρουσίες.
Κάθε φορά εκπλήσσομαι με την κακία του κόσμου. Δεν μπορώ να χωνέψω τα εγκλήματα που κάνουμε στο όνομα της αγάπης, της ευαισθησίας και της προστασίας της αθωότητας. Αδυνατώ να δικαιολογήσω τη στάση των μεγάλων, υπεύθυνων και ώριμων ανθρώπων που παραδίδουν τις ευθύνες, την εξουσία και τα διάσημά τους σε 13 χρονα παιδιά, με φόντο το πορτραίτο της "καλής οικογένειας".
Αισθάνομαι μόνη και αβοήθητη μπροστά στο φθόνο, την κακία και τα κόμπλεξ και ανίκανη να καταλάβω γιατί τα προκαλούμε (οικογενειακώς πλέον) με συχνότητα ανησυχητική και τελικά εξαντλητική. Στο μόνο που μπορώ να καταλάβω οτι διαφέρουμε πολύ από το μέσο όρο είναι η εγγενής ανάγκη που έχουμε (σαν ξεχωριστά άτομα, αλλά και σαν οικογένεια) να κάνουμε τις επιλογές μας με προσωπικά και όχι εξωτερικά κριτήρια.
Ναι, το παραδέχομαι, στην οικογένειά μας είναι έντονη η ανάγκη να επιλέγουμε με βάση αυτό που λέει η ψυχή μας. Τα επιχειρήματα "έτσι κάνουν όλοι", "έτσι γίνεται" και έτσι μάθαμε, έτσι κάνουμε" είναι σεβαστά μεν, αταίριαστα με μας δε. Μας δυσκολεύουν γιατί κλονίζονται εύκολα όταν αρχίσεις να τα σκαλίζεις. Για εμάς είναι πιο εύκολο να υποστηρίξουμε τις επιλογές μας με ηθικές αξίες και ανοιχτή καρδιά, χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις γιατί έτσι νιώθουμε οτι έχουν στέρεες βάσεις και αντέχουν στα κρας τεστ.
Με τον καιρό διαπιστώνω οτι ενώ αυτό το χαρακτηριστικό μας δεν είναι εμφανές, (δεν εκδηλώνεται με κάποιο τρόπο, τουλάχιστον όχι συνειδητά), οι άλλοι το εισπράττουν και αντιδρούν αναλόγως. Το αξιοπερίεργο είναι οτι αυτοί που δείχνουν να ενοχλούνται ιδιαιτέρως από αυτό, είναι αυτοί που το έχουν ήδη απορρίψει ως κάτι που δεν τους ταιριάζει! Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!
Να σιχαίνεσαι το κουνουπίδι και να είναι το πρώτο πράγμα που αγοράζεις στη λαϊκή! Άστο κάτω, κυρία μου! Τράβα πιο κει να πάρεις το ραδικάκι το φρέσκο να ευφραθεί η καρδιά σου! Τι το θες το κουνουπίδι αφού σε χαλάει....


ΥΓ. Όσο και προσπαθώ να διακωμωδήσω την κατάσταση, είναι εξαιρετικά ψυχοφθόρα και χρονοβόρα. Ο γιος μου δεν φαίνεται να θυματοποιείται και αρχίζει να αντιμετωπίζει την κατάσταση σαν φαινόμενο και όχι σαν προσωπικό του πρόβλημα. Αυτό με χαλαρώνει αρκετά, αλλά όχι τόσο ώστε να αδιαφορήσω και να νιώσω υπεράνω της κατάστασης.
Έψαξα το νομικό πλαίσιο. Μίλησα με τους καθηγητές του για να επιβεβαιώσω τις καταστάσεις και να έχω ολοκληρωμένη εικόνα.

Επικαλούμαι κάθε βοήθεια που μπορώ να έχω. Ιδιαίτερα βοηθητικό είναι το μπλόγκ της to love life for what it is.

Απολογισμός...

Amedeo Modigliani: “gypsy woman with a child”

Δύσκολο το καλοκαίρι... Μη με ρωτήσεις γιατί, μη μου πείς όχι.... Ήταν δύσκολο, τελεία. Πέρασε όμως...
Και εκτός απο τη γενικότερη πίκρα, άφησε και ευχάριστες, ζεστές στιγμές...
Θέατρο κάτω απο τα αστέρια με εξαιρετικές παρέες.

Σε μια παιδική παράσταση με αγαπημένη παιδική φίλη που η απόσταση μας χωρίζει χρόνια τώρα, αλλά η αγάπη μας φέρνει κοντά πολύ συχνά, μοιραστήκαμε μια υπέροχη στιγμή που ακόμα και τώρα μου φέρνει δάκρυα συγκίνησης στα μάτια...Εκείνη κι εγώ και δίπλα η παιδική μας φίλη, τα παιδιά των τριών μας και κάπου ξαφνικά ένα αέρινο χάδι, μια ανάμνηση απο την μητέρα της που την άφησε εξαιρετικά νωρίς....Ορκίζομαι οτι ήταν εκεί, μαζί μας, και φρόντισε να μας στεγνώσει ένα μικρό περαστικό δάκρυ... Και πιό πέρα, τρία μικρά κορίτσια, να κοιτάζουν με δέος το μέλλον τους, με ολοστρόγγυλα μάτια. Να αγναντεύουν το μακρινό τους μέλλον και να κρατιούνται απο το χέρι γεμάτα έξαψη, απορία και θαυμασμό.
Πόσο ευλογημένη αισθάνομαι που με τιμούν με τις στιγμές τους τόσο υπέροχοι άνθρωποι....

Μετά, μια παράσταση αρχαίου δράματος με το γιο μου. 7 επί Θήβας...
Σε ευχαριστώ, παιδί μου...Υπέροχη εμπειρία να σε έχω δίπλα μου, μέσα σε ένα κατάμεστο ρωμαϊκό θέατρο, παρακολουθώντας λέξεις χιλιάδων χρόνων να φτάνουν στο παρόν και να εκρύγνηνται μπροστά στα μάτια μας, φωτίζοντάς μας με αξίες και ομορφιά...

Ακόμα, απογεύματα στη θάλασσα, παρέα με ανθρώπους που αγαπώ και η ζωή μου είναι δεμένη μαζί τους, όσο κι αν αυτό με δυσκολεύει ή με κάνει να γκρινιάζω. Υπέροχα γέλια, αστεία πειράγματα και ζεστή ανθρώπινη επαφή. Ωραία ηλιοβασιλέματα και η εικόνα ενός παιδιού να παίζει ανέμελο με την οικογένειά του γελώντας μέσα στα κύματα...

Μη νομίζεις, ήταν δύσκολο καλοκαίρι..., μοναχικό...όπως πολλά καλοκαίρια της ζωής μου...Αν όμως διάλεγα στιγμές...αυτές θα διάλεγα για το καλοκαίρι του 2016. Μικρά φωτογραφικά ενσταντανέ, σαν απολογισμός ενός μακρινού, αρχαίου καλοκαιριού που πέρασε και ξεχάστηκε...

Καλό φθινόπωρο σε όλους!
Καλή σχολική χρονιά στους μικρούς εργάτες της μάθησης, καλή δύναμη στους αθλητές της ρουτίνας και μια αγκαλιά σε όλους. Και κυρίως σε αυτούς που δηλώνουν δυνατοί και τέτοιες χαζές, μεθυσμένες αγκαλιές τους φαίνονται περιττές.....

Εσύ με τί γεμίζεις τα βάζα;

Ο καθηγητής στάθηκε μπροστά στους φοιτητές της τάξης του, της φιλοσοφικής σχολής, έχοντας μπροστά του κάποια αντικείμενα. Όταν η τάξη ησύχασε, χωρίς να πει τίποτα, πήρε ένα μεγάλο βάζο του γλυκού και άρχισε να το γεμίζει με μπαλάκια του τένις. Όταν πλέον δεν χωρούσε άλλο, κοίταξε τους μαθητές του και τους ρώτησε αν το βάζο γέμισε και εκείνοι συμφώνησαν. Τότε ο καθηγητής πήρε χαλίκια και άρχισε να τα ρίχνει στο βάζο κουνώντας το και αυτά πήγαν στα κενά ανάμεσα στις μπάλες του τένις. Όταν πια δεν χωρούσαν άλλα χαλίκια ρώτησε τους μαθητές αν το βάζο ήταν γεμάτο και αυτοί κάπως σαστισμένοι είπαν πως είναι.

Ο καθηγητής στη συνέχεια πήρε άμμο και αφού την έριξε στο βάζο, γέμισε όλα τα κενά ανάμεσα στα χαλίκια και αφού ρώτησε τους μαθητές πάλι αν το βάζο ήταν γεμάτο αυτοί ανταπάντησαν με ένα ομόφωνο ΝΑΙ.
Τότε ο καθηγητής έσκυψε και πήρε κάτω από το γραφείο δυο κούπες καφέ και τις έριξε στο βάζο ενώ οι μαθητές πλέον γελούσαν απορημένοι.
«Τώρα», λέει ο καθηγητής, «Θέλω να θεωρήσετε ότι το βάζο αντιπροσωπεύει τη ζωή σας. Οι μπάλες του τένις είναι τα πλέον ιερά και μεγάλα πράγματα στη ζωή σας όπως η πατρίδα, η οικογένεια, τα παιδιά σας, οι φίλοι σας και οι αγαπημένες σας ασχολίες, πράγματα που ακόμα και όλα τα άλλα να χαθούν, αυτά είναι ικανά να γεμίσουν την ζωή σας.
Τα χαλίκια αντιπροσωπεύουν πράγματα σημαντικά όπως τη δουλειά σας, το αυτοκίνητό σας, ένα σπίτι...
Η άμμος είναι άλλα μικρότερα πράγματα... Αν γεμίσετε το βάζο πρώτα με άμμο, δεν θα υπάρχει χώρος για να βάλετε τα χαλίκια και τις μπάλες του τένις.
Το ίδιο ισχύει και για τη ζωή σας. Αν ξοδέψετε την ώρα σας και την ενέργειά σας για μικρά πράγματα δεν θα έχετε χρόνο και δύναμη για μεγαλύτερα και σημαντικότερα για σας πράγματα Φροντίστε τα μπαλάκια του τένις πρώτα και μετά τα χαλίκια.
Τα υπόλοιπα είναι άμμος...»

Ένας μαθητής σήκωσε το χέρι και ρώτησε, τι αντιπροσώπευε ο καφές.
Ο καθηγητής χαμογέλασε και είπε «Ο καφές είναι για να σας δείξει πως όσο γεμάτη και να είναι η ζωή σας, πάντα θα υπάρχει χώρος για ένα καφέ με κάποιο φίλο»


Μου άρεσε πολύ και αναδημοσιεύω απο την ιστοσελίδα www.therapy.gr, αν και την ξαναβρήκα δημοσιευμένη σε πολλούς άλλους χώρους...

Και πάλι εδώ...

Special TIme - ocean beach figurative art
painting by artist Linda Apple

Έχω καιρό να γράψω κάτι, παρόλο που το μυαλό μου συνεχώς γυρίζει, σκέφτεται, ξανασκέφτεται, αναλύει, συνθέτει και άκρη, δεν βγάζει...
Δεν είναι οτι αναρωτιέμαι ή ανασυγκροτώ απόψεις...Αντίθετα, είμαι πιο κατασταλαγμένη απο ποτέ στις απόψεις μου, τα θέλω και τα όριά μου. Είναι που αρχίζω πια να παρατηρώ τους άλλους. Αφού καταλάγιασε η θύελλα μέσα μου, κάθομαι στο ωραίο αραξοβόλι μου και κοιτάζω τις βαρκες των αλλων να βολοδέρνουν....
Για κάποιους δεν με νοιάζει αν θα τα καταφέρουν να βγούν σώοι στην ακτή. Απλά αναρωτιέμαι για τις μανούβρες τους, που μου φαίνονται τόσο λάθος... και συνεχίζω να τους παρακολουθώ με την υποψία οτι τελικά κι αυτοί μια χαρά θα τα καταφέρουν, αν και διαφορετικά απο μένα.
Για κάποιους άλλους νοιάζομαι πολύ. Μου λείπουν και ανυπομονώ να ελλιμενιστούν και να έρθουν να καθήσουν πλάι μου το συντομότερο.
Με κάποιους ανυπομονώ να ανάψουμε τη βραδυνή φωτιά και να ζήσουμε μια νύχτα αξημέρωτη...Μέχρι το φώς να αναγγείλει την τελευταία μέρα.
Και είναι ένας, το φώς της ζωής μου, ο γιός μου, που παλεύει κι αυτός με τα κύματα. Κι όσο κι αν φωνάζω διαταγές και παραγγέλματα, ξέρω πως μόνος του θα τα καταφέρει. Κι ελπίζω να έρθει γρήγορα η μέρα που θα αράξει κι αυτός τη βάρκα του και θα έρθει δίπλα μου. Οχι για να μείνει. Απλά για να μου δώσει ένα φιλί και να αρχίσει να περπατάει, περήφανος κι ευθυτενής, πλάι στο κύμα, μέχρι να βρεί το δικό του αραξοβόλι, κάπως κοντά, αλλά και λίγο μακριά απο το δικό μου...

10. Η πρόσκληση.

-  Έξω απ' το σπίτι μου, παλιοθήλυκο!!!

-  Ηρέμησε, Κωνσταντίνε μου, θα πάθεις τίποτα. Η καρδιά σου.

-  Έξω, να μη σε  βλέπω, σίχαμα, που τόλμησες να μου φέρεις και πρόσκληση!!! Τόσα χρόνια πληρώνω τα έξοδά σου και μου το ξεπληρώνεις με μια πρόσκληση σ' αυτόν τον.τεκέ!...

-  Κωνσταντίνε, .

-  Φύγε από μπροστά μου, Ελένη! Μια ζωή υπερασπίζεσαι τη θυγατέρα σου!!! Υποθάλπεις τη ματαιοδοξία της, τη φιλαυτία της. Ορίστε το τέρας που δημιούργησες.. Μια θεατρίνα! Μας έφερε και πρόσκληση για να την καμαρώσουμε στο σανίδι!!!

Εσύ τα φταις όλα!... Μια ζωή μαλακιά, ανόητη. Ό,τι σου λένε το πιστεύεις, ποτέ δε είχες άποψη, ποτέ δεν είχες πειθαρχία και πυγμή! Αλλά τα ξέχασες τα χουνέρια που σου έκανε η κόρη σου, όταν ξέχασε τα λόγια της και γέλαγε όλο το σχολείο μαζί μας. Μέχρι κι ο κύριος διευθυντής  γελούσε με τα χάλια μας!!! Δυο γραμμές είχε όλες κι όλες και τις ξέχασε!...

Και τώρα μου φέρνε πρόσκληση να πάω να ξαναξεφτιλιστώ!

-  Κωνσταντίνε, παραλογίζεσαι. Στην Τρίτη δημοτικού συνέβη αυτό το περιστατικό. Από τότε..

-  Αποτυχημένη και τότε, αποτυχημένη και τώρα!...Τίποτα δεν έχει καταφέρει στη ζωή της. Και το πτυχίο για τα μάτια του κόσμου με 8! Αν δεν ήξερα εγώ τον πρύτανη.. Και σιγά το πτυχίο, δηλαδή. Φιλοσοφική! Εδώ όλοι πάνε για master και διδακτορικά σε επιστήμες και η Ιουλία. πάει για θεατρίνα!

Έξω παλιοθήλυκο, τσούλα! ΕΞΩ ΑΠ' ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ!!!

..........................................................................................................................................

Η Ιουλία βγήκε στο δρόμο. Ήταν νωρίς ακόμα, αλλά οι σκιές είχαν ήδη αρχίσει να μακραίνουν. Το μυαλό της ήταν άδειο. Ήταν άδεια και μουδιασμένη. Περπατούσε γρήγορα. Το μόνο που σκεφτόταν ήταν να φτάσει στο μικρό θέατρο πριν πιάσει καμιά βροχή. Βιαζόταν να φτάσει, να ντυθεί το ρόλο μιας άλλης, να περιμένει για λίγο στο μισοσκόταδο και έπειτα η αυλαία να ανοίξει.

Να γεννηθεί στο φως των προβολέων και να πάρει την πρώτη της ανάσα. Επιτέλους, ο εαυτός της!

 

 

Απο τη συμμετοχή μου στο παιχνίδι "Παίζοντας με τις λέξεις" που φιλοξενείται απο τη Μαρία στο: 

http://mytripssonblog.blogspot.com

Συγχαρητήρια στη νικήτρια: http://toapagio.blogspot.gr/

Μια φορά, μια γειτονιά...

Διάβασα την ανάρτηση της Πέτρας για μια γειτονιά, μια φορά... Οι αναμνήσεις που ξεπήδησαν ολοζώντανες ήταν από τη γειτονιά "του παππού". Τον 3ο Συνοικισμό. Προσφυγικό, βεβαίως, γιατί ο παππούς και η γιαγιά ήταν πρόσφυγες μικρασιάτες.

Οι συνοικισμοί,τα προσφυγικά όπως τους λέμε ακόμα, ήταν κόσμοι διαφορετικοί, έξω από την άψογη ρυμοτομία και την αστική καθημερινότητα της πόλης.
Κάθε συνοικισμός αποτελούνταν από "τετράγωνα", δηλαδή συγκροτήματα χαμηλών κτιρίων (κατ αρχήν ισογείων, αργότερα με προσθήκη ενός ορόφου) χτισμένα περιμετρικά μιας πλατείας, ενός τετράγωνου χώρου που ουσιαστικά αποτελούσε μια κοινή απλόχωρη αυλή - το "τετράγωνο".
Το σπίτι του παππού μου βρισκόταν στον όροφο ενός κτιρίου. Όλα τα σπίτια  ορόφου ήταν προσθήκες που χτίστηκαν αρκετά μετά από τα ισόγεια. Έτσι, αφού δεν είχαν προβλεφθεί είσοδοι για όροφο, οι πόρτες αυτών των σπιτιών δεν "έβλεπαν" στο "τετράγωνο", αλλά στους γύρω παράδρομους.
Εξ' αιτίας αυτής της αρχιτεκτονικής πιστεύω πως δημιουργήθηκε ένα παράδοξο φαινόμενο που επηρέασε τη σκέψη και τη συμπεριφορά των ενοίκων. Οι κάτοικοι των ισογείων, κυρίως οι γυναίκες και τα παιδιά, βίωναν μια αίσθηση κοινοβίου, με τις καθημερινές προστριβές, τους καυγάδες και τις μικρότητες μιας λαϊκής αυλής. Ταυτόχρονα, όμως είχαν έντονο το αίσθημα του ανήκειν και διατηρούσαν τα έθιμα και τον τρόπο ζωής που είχαν φέρει από τον τόπο τους.
Αντίθετα, οι ένοικοι των ορόφων, αν και μπορούσαν να παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στο "τετράγωνο" από τα παράθυρά τους, σπάνια συμμετείχαν στον κουρνιαχτό αφού οι καθημερινές τους δραστηριότητες διαδραματίζονταν εκτός...
Ο παράδρομος του παππού είχε ένα χαρακτηριστικό που τον έκανε μοναδικό. Ακολουθούσε τη ροή ενός χειμάρρου. Στην απέναντι όχθη ήταν τα όρια του Κτήματος Τσιρώνη. Ενός μεγάλου κτήματος που αποτελούνταν από περιβόλια και κήπους, στάβλους με άλογα, κοτούλες και χήνες και πεύκα και λεύκες στην περίμετρο. Έτσι, αν και πλήρως ενταγμένος πια στα όρια της πόλης, ο συνοικισμός μύριζε χωριό. Για εμένα και την αδελφή μου (που μέναμε σε άλλη γειτονιά, όχι μακριά αλλά ούτε και κοντά) η επίσκεψη στον παππού ήταν σαν εκδρομή στο χωριό. Τα ξαδέλφια μας έμεναν πολύ κοντά στο τετράγωνο και γνώριζαν όλα τα παιδιά εκεί. Η απουσία οδικής κυκλοφορίας και η γνωριμία των γειτόνων έκανε τη μαμά μου να νοιώθει ασφάλεια και να ξεχνάει την υπερπροστατευτικότητά της.Οπότε, παππούς σήμαινε ξαδέλφια, φίλοι,παιχνίδι και φτού, ξελευτερία!!!
Τα καλοκαίρια ήταν μαγικά. Κάθε απόγευμα, ξεκινούσαμε αεράτες, η μαμά στη μέση, με μία τσαπερδόνα σε κάθε χέρι και βούρ για τον παππού. Ακολουθούσε σύντομη επίσκεψη με ελαφρύ κουβεντολόι, λίγη γκρίνια από τη μαμά, που την είχε στο αίμα της, στωικές απαντήσεις από τον παππού, που κι αυτός το είχε στο αίμα του, καμιά λεπτοδουλειά που ο παππούς δεν κατάφερνε μόνος του, κυρίως ραπτική. Κάθε τόσο ο παππούς με έβαζε να του περνάω κλωστές σε βελόνες. Άσπρες και μαύρες κλωστές "Πεταλούδα" που χρησιμοποιούσε για να ράβει τα κουμπιά του. Κουμπιά ήξερε να ράβει, δυσκολευόταν όμως με το καπλάντισμα των παπλωμάτων και άλλες ψιλοδουλειές. Αυτό το αναλάμβανε η μαμά. Εμείς παίζαμε σε ένα ξέφωτο του μπαζωμένου πια χείμαρρου, δίπλα από τα καλάμια και κάτω από τα τεράστια πεύκα του κτήματος. Εκεί κυνηγούσαμε πυγολαμπίδες για να τις κλείσουμε σε κάτι πλαστικά πορτοκάλια-μπουκάλια. Ήταν φτιαγμένα απο λεπτό πορτοκαλί πλαστικό σε μέγεθος μεγάλου πορτοκαλιού. Η πορτοκαλάδα ήταν χάλια, αλλά τα δοχεία ήταν τέλεια όταν τα γεμίζαμε με πυγολαμπίδες. Έφεγγαν σαν φαναράκια.
 Αν τύχαινε να έχει έρθει και η θεία μου με κανένα τάπερ, έπιαναν την κουβέντα με τη μαμά και τότε ο παππούς μας έδιωχνε μια ώρα γρηγορότερα... Δυο  γυναίκες και πέντε κουτσούβελα... του πέφταμε πολύ...Φιλάκι στον παππού και έξω απ' την πόρτα. Οι μεγάλες έπαιρναν το δρόμο για το σπίτι της θείας και εμείς τα τσορομπίλια ακολουθούσαμε. Οι παλιές συνήθειες δεν είχαν ξεχαστεί τελείως και παρόλο που με τα παιδιά του τετραγώνου γνωριζόμασταν και με κάποια ήμασταν και συμμαθητές, σπάνια μέναμε εκεί για να παίξουμε.
 Εξαίρεση αποτελούσε η βραδιά του Άι-Γιαννιού. Το μικρό εκκλησάκι που  βρισκόταν μέσα στο κτήμα γιόρταζε και η πόρτες του κτήματος άνοιγαν για μια πανηγυρική λειτουργία. Πολύς κόσμος μαζευόταν και στο τετράγωνο άναβαν φωτιά, τη φωτιά του Άι-Γιαννιού. Καρέκλες έβγαιναν, σουβλάκια ψήνονταν, κασετόφωνα βρωντοφώναζαν λαϊκά άσματα και κάποιοι πηδούσαν μέσα από τη φωτιά. Δεν ήταν μόνο οι νέοι που πηδούσαν, αλλά και οι μεγαλύτεροι. Άνδρες και γυναίκες.
Αυτή είναι η παιδική μου ηλικία. Παιχνίδια και πυγολαμπίδες στο σκοτάδι του παράδρομου και μια υπέρλαμπρη φωτιά στο τετράγωνο.

Ντρέπομαι για την προηγούμενη ανάρτησή μου.Αναδημοσιεύω απο το blog της Κατερίνας.

Ντρέπομαι για την προηγούμενη ανάρτησή μου.Αναδημοσιεύω απο το blog της Κατερίνας.

Μια ευκαιρία για τον Παύλο!

Ο Βασίλης είναι ο μπαμπάς του Παύλου. Ο Βασίλης έχει νονά τη μαμά μου, οπότε είναι σαν να λέμε πνευματικός της γιος. Αυτό πάντα μας έκανε λίγο...συγγενείς. Όταν ήμασταν μικρά και πηγαίναμε στο χωριό ο Βασίλης που είναι λίγο μεγαλύτερος μου κρυβόταν στα σκοτάδια και όταν περνούσαμε με την ξαδέρφη μου μας κατατρόμαζε και ουρλιάζαμε σαν χαζές. Μεγάλο κάθαρμα  ο Βασίλης που από μικρή με φώναζε κουμπάρα για να μου σπάσει τα νεύρα και πάντα τα κατάφερνε! Τελικά κατάφερε να με κάνει και κανονική του κουμπάρα μιας κι εγώ τελικά τον πάντρεψα!!!

Ο Βασίλης ήταν πάντα ένα χαρούμενο παιδί, έτσι τον θυμάμαι πάντα, μα τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει...

Έχει τρεις γιους. Περήφανος για τον κάθε έναν από αυτούς, μα εδώ και δυο χρόνια ζει το αδιανόητο γιατί η οικογένεια του ζει το αδιανόητο!

Θα σας συστήσω τον μεσαίο του γιο τον Παύλο. Ο Παύλος είναι δεκαεπτά χρονών, όμορφος σκέτο αστέρι αφού κατάφερε και πήρε τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά και των δυο γονιών του! Τρελαίνεται να παίζει μπάσκετ, να ζει έντονα, να βγαίνει με τους φίλους του...αγαπά τους υπολογιστές και τη μουσική...μα  δεν μπορεί να χαρεί τίποτε από όλα αυτά γιατί τα τελευταία δύο χρόνια έγινε μαχητής της ζωής. Της δικής του ζωής.

Διαγνώστηκε με μια επιθετική Λευχαιμία τύπου Τ και παρόλο που ο αδερφός του είναι συμβατός δότης ο οργανισμός του δεν δέχθηκε την μεταμόσχευση μυελού των οστών...κι αυτό έφερε μια ακόμη ανατροπή, μια αγωνία και μάχη με το χρόνο...Ο Παύλος πρέπει άμεσα να φύγει στην Αμερική! Στην Βοστόνη. Στον τόπο των θαυμάτων. 

Τα παιδιά ζουν σε ένα μικρό χωριό στον τόπο καταγωγής της μαμάς μου κι είναι εντυπωσιακό πως όλο το χωριό κινητοποιήθηκε κι άρχισε να διοργανώνει εράνους και μπαζάαρ και κάθε λογής διοργανώσεις με στόχο να μαζευτούν χρήματα και κατάφεραν πολλά, μα απέχουμε πολύ από το στόχο! Είναι εντυπωσιακό και συγκινητικό πολύ πως μια μικρή και φτωχική κοινότητα ανθρώπων οργανώνεται για να βοηθήσει μια οικογένεια που υποφέρει. Για να χαρίσει ελπίδα, σε ένα παιδί!

Είναι εντυπωσιακό πως ένα παιδί που κινδυνεύει γίνεται χωρίς δεύτερη σκέψη, παιδί μας! 

Με συγκίνησε αυτή η αυταπάρνηση, αυτή η τρομερή δύναμη των ανθρώπων...

Στο τηλέφωνο ο Βασίλης ήταν σκεπτικός. "Είναι πολλά τα χρήματα που χρειαζόμαστε" μου είπε...μα δεν γίνεται να απογοητευτούμε και να μην προσπαθήσουμε. Δεν γίνεται να μην δώσω στο παιδί μου αυτή την ελπίδα!"

Δεν μιλούσα πια με το Βασίλη, τον φίλο, κουμπάρο, κολλητό από τα παλιά που κάναμε φάρσες και γελούσαμε. Μιλούσα με έναν πατέρα σε αγωνία. Σε φόβο...Πως είσαι; Τον ρώτησα. 

"Όσο ο  Παύλος είναι καλά και  δεν τα παρατάει είμαι καλά!" 

Συγκινήθηκα βαθιά... Πως είναι η ψυχολογία του παιδιού; τον ρώτησα ξανά.  

''Αν τον δεις θα σκεφτείς πως φαίνεται λίγο ταλαιπωρημένος κι είναι αδυνατισμένος, κατά τα άλλα είναι θηρίο! Δίνει μεγάλο αγώνα, παλεύει ασταμάτητα δυο χρόνια τώρα! και δίνει σε όλους μας δύναμη." Μιλούσε με τόση περηφάνια για το γιο του... Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα...

Το να κινδυνεύει η ζωή του παιδιού σου είναι κάτι το τρομερό. Ξέρω πως υπάρχουν εκατοντάδες, χιλιάδες άνθρωποι που ζουν με αυτό το φόβο που εμείς δεν μπορούμε να διανοηθούμε...μα τώρα, αυτοί οι τρομαγμένοι γονείς είναι άνθρωποι κοντινοί. Άνθρωποι που αγαπάμε, άνθρωποι που νιώθουμε την αύρα του τρόμου τους...

Αγαπημένοι...Αυτή η ανάρτηση αφορά ένα παιδί...Ένα δεκαεφτάχρονο πλάσμα, που έχει πολλά να δει και να νιώσει και να ζήσει και έχει δικαίωμα στο όνειρο και στην ελπίδα...Δυο χρόνια τώρα οι γονείς και τα αδέρφια του Παύλου ζουν με τη συνεχή απειλή, πως θα τον χάσουν και χρειάζονται να ανάψουν ένα φως στο σκοτάδι που ζουν.

Αν μπορούμε όλοι εμείς οι άνθρωποι να τους χαρίσουμε μια ευκαιρία...Μια ευκαιρία για το πολυτιμότερο αγαθό. Την ίδια τη ζωή!

Χρειάζονται πολλά χρήματα μα είμαστε κι εμείς πολλοί και το περίσσεμα μας λίγο, μα το περίσσεμα αγάπης πολύ!

Είναι Παρασκευή κι ακολουθούν ημέρες ξεκούρασης αγαπημένοι και αν μπορούμε όλοι αυτό το Σαββατοκύριακο να στερήσουμε από τον εαυτό ή από τα παιδιά μας κάτι μικρό, ένα σακουλάκι πατατάκια, ένα παγωτό, ένα σινεμά, μια μπύρα, μια πίτσα...και να προσφέρουμε αυτά τα δυο, τρία, πέντε ευρώ για να χαρίσουμε ελπίδα στο αγόρι μας!

Δεν σας το ζητώ αγαπημένοι, μα ελπίζω...ελπίζω πραγματικά στα θαύματα της ζωής κι εσείς με κάνατε να πιστεύω ακόμη περισσότερο στο θαύμα των ανθρώπων! 

Σας παραθέτω τον αριθμό μέσω του οποίου η οικογένεια προσπαθεί να συγκεντρώσει όσο πιο άμεσα γίνεται ένα αξιοσέβαστο και πολυπόθητο ποσό για να μπορέσει να μεταφερθεί ο Παύλος στη Βοστόνη.

ΣΩΤΗΡΙΑΔΗΣ-ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΠΑΥΛΟΣ-ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ ΣΟΥΣΑΝΑ

Τηλέφωνο Επικοινωνίας Σουζάνα Κυριακίδου Μαμά Παύλου
6986789490 
...................................................................
Δυστυχώς ο χρόνος είχε άλλα σχέδια για τον Παύλο....
Θερμά συλληπητήρια στην οικογένεια καιτους οικείους...
 http://pistos-petra.blogspot.gr/2016/03/kalo-taksidi.html?showComment=1459590324396#c1047693357530571077

Είμαι έξαλλη!!!!

Προσπαθώ και σήμερα να βρω την καλή μου διάθεση και ηρεμία μέσα από χαριτωμένη ελληνική swing.
Μάταια!!! Κοιμήθηκα ελάχιστα, στριφογύριζα και σκεφτόμουν. Βασανίζομαι από αυτό που λένε οι Γάλλοι "το πνεύμα της σκάλας". Το να χάσεις τα λόγια σου και να μην αντιδράσεις τη στιγμή που ακούς κάτι προσβλητικό, και να σου έρθουν όλα μαζεμένα όταν έχεις πια φύγει από το χώρο και το χρόνο της συζήτησης.
Περνάω εξαιρετικά δύσκολη περίοδο προσπαθώντας να μείνω ψύχραιμη και να μη λειτουργώ εν θερμώ, ενώ κανείς δεν φαίνεται να έχει παρόμοια διάθεση...
Χτες πήγα να πάρω το γιο μου από ένα παιδικό πάρτι. Πριν από λίγες μέρες ο δικός μου έπαιξε τις μπουνιές με ένα αγόρι. Το συγκεκριμένο παιδί δείχνει προκλητική και προσβλητική συμπεριφορά σε μικρούς και μεγάλους από την πρώτη δημοτικού,ενώ η μαμά του κάνει συνεχώς κήρυγμα σε όλους πως όλα τα παιδιά πρέπει να είναι φίλοι και να παίζουν μαζί.Στους δασκάλους που της επισημαίνουν προβλήματα ή κάνουν παράπονα  για τη συμπεριφορά του γιου της έχει πάντα να προτείνει ένα παιδαγωγικό τρικ για να προωθήσουν τη σύμπνοια στην τάξη. Πάρτη γενεθλίων με παράσταση από κλόουν στην τάξη, κεράσματα, και πάνω απ' όλα διάθεση να αποκατασταθεί η τάξη και η σύμπνοια το συντομότερο δυνατόν.
Και θα με ρωτήσετε πού είναι το λάθος, μακάρι να έκαναν το ίδιο όλες οι μαμάδες θα μου πείτε.
Η αλήθεια είναι ότι μου πήρε και μένα σχεδόν έξι χρόνια για να το καταλάβω. Δεν συμπαθούσα τη συγκεκριμένη οικογένεια, μου φαίνονταν γλίτσες, θρασύδειλοι και επιφανειακοί φανφαρόνοι. Αλλά περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα...Το θέμα ήταν καθαρά του σχολείου. Ο γιος μου μου μετέφερε τα γεγονότα, αλλά αφού δεν τον αφορούσαν δεν έδινα συνέχεια. Με ενδιέφερε μόνο η δική του γνώμη. Έβλεπα ότι αντιμετώπιζε τις καταστάσεις με σωστή κρίση και ωριμότητα, συχνά μεγαλύτερη από των δασκάλων, και χαιρόμουν που το παιδί μου έχει αξίες και διαμορφώνει ένα χαρακτήρα ωραίο και αληθινό. Χαμηλών τόνων δεν είναι,έχει το θάρρος της γνώμης του και αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να σέβεται, αλλά να μην εξαρτάται από τη γνώμη των άλλων.
Υπολόγιζα χωρίς τον ξενοδόχο...και την εφηβεία...
Πριν μια εβδομάδα έφτασαν να παίξουν κλωτσομπουνίδι οι δυο τους. Αιτία ήταν πάλι οι προσβολές και η επίθεση που δέχτηκε ο δικός μου, τα οποία ανταπέδωσε και ξάπλωσε κάτω τον άλλο. Όταν μου τα είπε, του έκανα το σχετικό κήρυγμα περί του δεν χτυπάμε και όταν θυμώνουμε φεύγουμε κλπ. Παραδέχτηκε το λάθος του, μάλιστα είχε ήδη ζητήσει συγγνώμη από το συμμαθητή του. Ενημέρωσα το διευθυντή του σχολείου ότι έχω επιληφθεί του θέματος και ότι είμαι διαθέσιμη για συνεργασία και θεώρησα το θέμα λήξαν.
Δεν ήταν καθόλου έτσι...
Όπως ανακάλυψα, όλα τα λόγια και οι χειρισμοί της μαμάς αφορούσαν τρίτους και εμπλεκόμενους και επ'ουδενί το βλαστάρι της! Δύο μέτρα, δύο σταθμά. Ξέρουμε το σωστό και το επιβάλουμε στους άλλους, τους κρίνουμε και ζητάμε τα ρέστα αν δεν ακολουθήσουν τους κανόνες, αλλά εμείς είμαστε στο απυρόβλητο.
Το θέμα είναι ότι αυτό γίνεται με τόση μαεστρία που δεν μπορείς να δεις με την πρώτη ματιά πού χωλαίνει το θέμα.
Και φτάνουμε στο επίμαχο βράδυ όπου πάω να μαζέψω τον κανακάρη μου από πάρτι, βρίσκω την άλλη μαμά εκεί, να φυλάει σκοπιά για να μη χτυπήσει ο δικός της κανακάρης. Κι όταν τα παιδιά διαπληκτίστηκαν σχετικά με το πολύ σοβαρό θέμα ποιος νίκησε στα nerf, επενέβη και τους μάλωσε. Ο γιος μου ζήτησε να φύγει αλλά δεν τον άφησαν και δεν με ενημέρωσαν (οι γονείς που φιλοξενούσαν το πάρτι) Θεωρώντας ότι δρουν σαν ειρηνοποιοί.
Όταν έφτασα ο γιος μου με ενημέρωσε με περηφάνια ότι όλα πήγαν καλά και ζήτησε ξανά συγγνώμη από το συμμαθητή του και τον ρώτησα αν συνέβη και κάτι άλλο και ξαναζήτησε συγγνώμη.
Βρήκαν, λοιπόν, ευκαιρία οι δύο μαμάδες να ξανακάνουν κήρυγμα περί φιλίας των λαών, αδελφοσύνης και μη βίας. Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, δεν κάθισα να ακούσω, κάτι είπα περί αμοιβαίου σεβασμού και αποχώρησα.
Σήμερα ρώτησα το γιοκαρίνι τι έγινε και μου είπε τα καθέκαστα.
Και αναρωτιέμαι πώς γίνεται τόσο σωστά πράγματα να ακούγονται τόσο λάθος.
Καταλήγω πως έκανα σωστά που έφυγα, έδωσα το παράδειγμα στο γιο μου. Όμως πρέπει κάπως να αποκαταστήσω το δίκιο του. Σκέφτομαι να πάρω την άλλη μαμά και να της ζητήσω να μην απευθυνθεί ξανά στο γιο μου. Θέλω να της πω οτι δεν με ενδιαφέρει να είναι φίλος με όλους με ενδιαφέρει μόνο να τους σέβεται. Να της πω οτι του μαθαίνω να είναι φίλος με λίγους και να σέβεται τους πάντες και όχι να είναι με όλους φίλος χωρίς να σέβεται κανέναν.  Γιατί εκεί νομίζω οτι το έχουμε χάσει όλοι το νόημα. Λέμε μεγάλα λόγια και ξεχνάμε την ουσία.
Ξέρω οτι θα έπρεπε να μου αρκεί που το μαθαίνω στο γιό μου και να τους αφήσω να κουρεύονται, αλλά και τόση ατιμωρησία φέρνει τελικά τα πάνω κάτω. Χάνουμε το δίκιο μας και τελικά η ατιμωρησία και η αμνηστία γίνονται δεδομένα.
Θα ήθελα να τα έχω πει όλα αυτά εχθές μπροστά σε όλους και κυρίως στο γιο μου.
Δυστυχώς όμως, όπως λέει και ο Ντιντερό όταν έχεις έντονο το αίσθημα της αδικίας που σου γίνεται, μπερδεύεσαι και δυσκολεύεσαι να απαντήσεις. Έρχεται όμως το πνεύμα στις σκάλες, να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να ζητήσει αποκατάσταση.

Swinging Hermine...

Δεν ξέρω τί θα έκανα χωρίς μουσική....Δεν ξέρω να παίζω κανένα όργανο, δεν ξέρω να διαβαζω νότες, κι απο φωνή....θά 'θελα να γράψω "κορμάρα" αλλά ούτε αυτό ισχύει...
Αλλά ακούω! Κι απο τη στιγμή που ακούω...η μουσική μπορεί να μου αλλάξει τη ζωή...
Και χορεύω κιόλας! Και κυρίως, καθώς ακούω και χορεύω, ονειρεύομαι! Τί άλλο να ζητήσει κανείς.....

Λα Λα Λαλα!!!!

ΥΓ. Παιδιά, παρατηρώ οτι σε πολλά απο τα blogs που παρακολουθώ, υπάρχει εφαρμογή για να εντάξεις κανάλι μουσικής. Αν κάποιος έχει διάθεση, μπορεί να με διαφωτίσει πώς μπορώ να το κάνω;
Θα είμαι υπόχρεη!
ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!!

Ελαφριά ψυχή...

Καλημέρα σε όλους...
Ωραίο μελαγχολικό πρωινό σήμερα με συννεφιά και λίγη βροχή. Χαλαρή, λίγο blues, μουσική στο κασετόφωνο και σαν να μου αρέσει λίγο περισσότερο που είμαι μόνη μου. Σα να το προτιμώ απ' οτιδήποτε άλλο και σαν να με αγαπάω λίγο πιο πολύ σήμερα! Σα να μου αρέσω λίγο περισσότερο...
Σα να μου αρέσουν και οι άλλοι λίγο περισσότερο... Σα να μη με τσαντίζουν τόσο πολύ και σα να τους καταλαβαίνω λίγο περισσότερο....
Τι ωραία!
Πόσο θα ήθελα να προσφέρω αυτή την αίσθηση στους αγαπημένους μου. Πώς θα μπορούσα να τους την κάνω δώρο....Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να στείλω την αγάπη μου, τη ζεστασιά που νιώθω γι αυτούς και την εικόνα τους, τόσο υπέροχη όσο είναι μέσα στο μυαλό μου. Να δουν τον εαυτό τους με τα μάτια μου και να τον αγαπήσουν όσο κι εγώ. Να δουν πόσο ανεκτίμητοι είναι, αναντικατάστατοι και μοναδικοί.Και ν' αφήσουν πίσω τις στενοχώριες τους, τις ανασφάλειες και τα άγχη για πράγματα δευτερεύοντα, μικρά.

Στέλνω τη σκέψη μου στο μικρό μου αγόρι, που πια δεν είναι τόσο μικρό. Πλησιάζει τα 12 και αρχίζει τις μάχες του. Παλεύει με τον εαυτό του και με τους άλλους. Με αυτούς που παλεύουν τον εαυτό τους... Του στέλνω δύναμη και κουράγιο. Την αγάπη μου και την πίστη μου. Τη βαθιά μου πεποίθηση οτι είναι απόλυτα ικανός να βρει και ν' αγαπήσει τον εαυτό του, να βαδίσει στο δρόμο του χαμογελαστός και να κάνει επιλογές που θα τον κάνουν δυνατότερο. Είτε με τον εύκολο, είτε με το δύσκολο τρόπο- (ελπίζω πάντα με τον εύκολο, μια μάνα είμαι κι εγώ, πόσο να υπερβώ τον εαυτό μου;).

Παίρνω βαθιά ανάσα και θυμίζω στον εαυτό μου οτι πρέπει να μείνω ένα βήμα πίσω του. Αυτός πρέπει να πηγαίνει μπροστά, κι εγώ απλά να ακολουθώ....
Καλημέρα, παιδί μου. Σου εύχομαι να περπατάς πάντα με την ψυχή ελαφριά, όπως είναι σήμερα η δική μου!

Βίρα τις άγκυρες....

Σηκώνω κι εγώ τις άγκυρες για να φύγω ταξίδι προς τα πίσω....στο πρώτο βιβλίο που διάβασα, όπως και η Μαρία από το my trips on blog  που εμπνεύστηκε από τον Γιάννη και πάει λέγοντας...
Συμμετοχή στην πρόσκληση να γράψουμε για το πρώτο βιβλίο που διαβάσαμε και να ταξιδέψουμε πιιιίσω, στα βιβλία με το χοντρό εξώφυλλο και το πολυτονικό...

"Οι περιπέτειες του Τόμ Σώγιερ".-Μαρκ Τουαίν

Το πρώτο!!! Εξαιρετικό, περιπετειώδες, με χιούμορ και λίγο θρίλερ...Μου το αγόρασε η μαμά μου από το βιβλιοπωλείο της φίλης της, της Μαρίτσας...
Το δάνεισα κάποια χρόνια μετά σε έναν μαντράχαλο με γλαρό βλέμμα... Είχαμε περάσει όλο το καλοκαίρι στο παραθαλάσσιο ταβερνάκι που είχαν νοικιάσει οι δικοί μου για να δουλέψουν αυτοί και να κάνουμε μπάνια εμείς. Μέναμε σε ένα δωμάτιο πίσω από την κουζίνα. Το οίκημα ανήκε στους δικούς του που έμεναν σε ένα καλυβάκι στο παρακείμενο χωράφι. Η μαμά του είπε στη δική μου οτι και ο γιος της διαβάζει...όλη την ώρα. Αυτό που δεν ήξεραν οι μαμάδες είναι οτι το δεκαεφτάχρονο αγόρι διάβαζε συνεχώς εικονογραφημένες τσόντες. Τις ανακάλυψα ένα ζεστό καλοκαιριάτικο μεσημέρι που δεν πήγα για μπάνιο...Κάτω από ένα δέντρο στο χωράφι, είχαν βάλει ένα ντιβάνι και τραπέζι με καρέκλες, σαν κατασκήνωση, σαν τσαντίρι...Έλειπαν όλοι, κάποιοι για δουλειά, κάποιοι για μπάνιο. Πήρα μια πορτοκαλάδα και πήγα να καθίσω κάτω από την παχιά σκιά του δέντρου. Μέσα σε ένα κασόνι είδα κάτι βιβλία και πήρα ένα στα χέρια μου... Επιμορφωτικό, στ'αλήθεια.... Το άφησα στη θέση του. Όταν φύγαμε για την πόλη ο Τομ μου ήταν ακόμα στο καλυβάκι... Δεν τόλμησα να χτυπήσω την πόρτα της καλύβας για να τον ζητήσω...Μάλλον ακόμα θα είναι εκεί...Αν ζούσε ο Μαρκ Τουαίν σίγουρα θα του το έγραφα! Ο Τόμ Σώγιερ ανάμεσα σε υγρές θηλυκές χαράδρες και ορθωμένους ανδρισμούς.... Θα έκανε κάτι γέλια....

Αυλαία.

 Ο  Μανώλης μπήκε στην αυλή κι έριξε μια ματιά γύρω. Το κοτέτσι ήταν από ώρα  κλεισμένο.  Μια παρδαλή γάτα γλειφόταν δίπλα στο γεράνι.
Ένα  παράθυρο φωτιζόταν απαλά. Αυτό το απαλό φώς έμοιαζε να φτάνει μέχρι μέσα του, να τον φωτίζει και να τον ηρεμεί. Πριν οι ευθύνες, οι αμφιβολίες και οι δισταγμοί προλάβουν να ανοίξουν  δρόμο μέσα στο μυαλό του, πήρε βαθειά ανάσα και ξεκίνησε. Δεν είχε σκεφτεί τίποτα περισσότερο από το να χτυπήσει την πόρτα της. Μετά θα έβλεπε..
Η Ασημίνα σάστισε που τον είδε να στέκεται μπροστά της. Έκανε ένα βήμα πίσω για να τον προσκαλέσει να μπει στην κάμαρα.
Τα ξύλα έτριζαν στο τζάκι.
-Καλησπέρα, είπε ο Μανώλης.
- Καλησπέρα, Μανώλη, απάντησε η Ασημίνα.
Του άρεσε που άκουσε το όνομά του. Πήρε θάρρος σαν  να το είχαν ξεχωρίσει μέσα σε ένα πλήθος ανθρώπων. Όπως όταν ήταν μικρό παιδί και αλήτευε όλη μέρα στα παιχνίδια και άκουγε ξαφνικά τη φωνή της μάνας του να τον καλεί. Μόνο εκείνον από όλο το παιδομάνι. Ήταν γλυκιά η γεύση της παιδικής ελευθερίας,  μα πιο γλυκιά ακόμα η αίσθηση του να ανήκεις κάπου, να σε φωνάζουν με το όνομά σου.
Χαμογέλασε.
-Πέρασα να δω αν είναι όλα εντάξει... Αν εσύ είσαι εντάξει. ..
- Ναι. Ναι όλα είναι εντάξει. Και εγώ.
Η Ασημίνα  κοίταξε γύρω-γύρω την κάμαρα. Αισθανόταν αμήχανα μ' αυτόν τον άνδρα μέσα στο σπίτι της, κι όμως δεν ήθελε να φύγει. Προσπαθούσε να βρει τρόπο για να τον κρατήσει περισσότερο.  Του έδειξε μια καρέκλα για να καθίσει και γύρισε στο παραγώνι. Έβγαλε το τηγάνι και έριξε  δύο αυγά. Ο Μανώλης την παρακολουθούσε.
-Άφοβη ήσουν σήμερα! Ρίχτηκες κατευθείαν στη φωτιά να βγάλεις την Παναγιώτα. Αν δεν την προλάβαινα εγώ, θα την είχες βγάλει εσύ.
-Κάποιος θα το έκανε. Εγώ, εσύ.
Έμεινε ο απόηχος των λόγων της να καμπανίζει στο δωμάτιο. Εγώ... Εσύ.. Εγώ κι εσύ...
Η Ασημίνα ακούμπησε τα πιάτα στο τραπέζι. Έφερε ψωμί, τυρί, κρασί και δύο ποτήρια. Τελευταία έφερε δυο πιρούνια και το μαχαίρι για το ψωμί, όπως έκανε ο πατέρας της. Έτσι κανείς δεν έμπαινε στον πειρασμό να ξεκινήσει να τρώει πρώτος, πριν καθίσει κι ο άλλος.
Ο Μανώλης έριξε κρασί στα ποτήρια και σήκωσε το δικό του.
-Καλώς σε βρήκα, Ασημίνα, είπε και την κοίταξε βαθιά στα μάτια. Καλώς σε βρήκα και καλώς με δέχτηκες.
-Καλώς όρισες και καλώς σε δέχτηκα, Μανώλη.

Μια  πορφυρή αυλαία έκλεισε έξω τη νύχτα. Έμειναν να κοιτάζονται με τα  ποτήρια μετέωρα,  χωρίς να νοιάζονται για αχρείαστα χειροκροτήματα..







Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο 5ο "Παίζοντας με τις λέξεις", ένα παιχνίδι που το διασκέδασα πολύ.
Στέλνω και απο εδώ τα συγχαρητήριά μου και τις ευχές μου σε όσους συμμετείχαν...
Read more: http://mytripssonblog.blogspot.com/2015/12/5-6-12.html#ixzz3ulSwtoSp