Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Καλή Χρονιά, λοιπόν! Άν και δεν νιώθω ν'αρχίζει κάτι καινούριο. Αλλά πιά δεν με πειράζουν και τα παλιά. Οπότε...είμαι καλά! Σταθερά... στα ίδια. Όλα καλά, όλα ανθηρά!
Αναχωρίσεις είχαμε...
Το σπίτι άδειο, κρύο, σαν βρώμικο. Ο Γιώργης έκανε να σηκώσει το τζάκι...Στ'αστεία, για να γελάσουμε. Και γελάσαμε, όλοι. Μια φορά, πρωί, δεκαπέντε χρονών, περίμενα τη φιεναδίτσα μου να ετοιμαστεί για να φύγουμε για σχολείο. Οι άλλοι κοιμούνταν. Καθώς περίμενα, λοιπόν, μου φάνηκε οτι το σβηστό τζάκι κουνιώταν! Οτι μεγάλωνε, μίκραινε, δεν ξέρω, τρόμαξα τόσο που άκουγα την καρδιά μου να χτυπάει...Στείλωσα τα μάτια στο μάυρο φόντο και περίμενα κατατρομαγμένη...έναν τρομακτικό ήχο...μια εξωπραγματική παρουσία... Στο λαιμό μου χτυπούσε μια φλέβα και ακουγα καθαρά τον ήχο...Η πόρτα άνοιξε και η φιλεναδίτσα μου ακροπάτησε στο σαλόνι. Τα μάτια μου ξαφνικά συνήθησαν στο μισοσκόταδο...σήκωσα την τσάντα μου και φύγαμε...
Τριάντα χρόνια μετά, το τζάκι με τρόμαξε για δεύτερη φορά. Σαν στόμα ανοιχτό στο άδειο σπίτι. Πώς γίνονται τρομαχτικά τα αντικείμενα όταν δεν τα ζεσταίνει η φωτιά της εστίας....

Δεν υπάρχουν σχόλια: